Co się stało z gwiazdami Eurodance lat .90?

W środę 23 lutego lista Hop Bęc na RMF Maxxx miała mały jubileusz: 6000 notowanie. Na tą okazję prowadzący Przemek Grabowski ściągnął „ojca” listy Hop Bęc jeszcze z czasów, gdy listę nadawano na antenie RMF FM (później zastąpiła ją Pop Lista) – Marcina Jędrycha. Miło było go usłyszeć w takim dynamicznym formacie jak lista przebojów, tak jak za dawnych dobrych czasów 😀 Jak zapowiadał dwa ostatnie nagrania to zabrzmiało genialnie, mimo upływu czasu nadal ma to coś, co powoduje, że się go przyjemnie słucha 😀 W trakcie listy pojawiały się wspomnienia na temat dawnych hitów, jednak jakoś zabrakło dalszych ciągów, tj. co stało się z autorami tych hitów (za mało czasu, żeby się nad tym rozwodzić). Zebrałem skrótowo informacje na temat kilkudziesięciu najpopularniejszych artystów tamtych lat 😉 W trakcie samego Hop Bęca 6000 w sumie nie wiele było, bo tylko z nurtu muzyki elektronicznej wspomniano o ATC (poleciał Around The World), The Prodigy (Smack My Bitch Up), Kylie Minogue (wspomnoano o Can’t Get You Out Of My Head), Vengaboys (odtworzono We Are Going To Ibiza), Bomfunk MC’s (Freestyler), Eiffel 65 (Blue Da Ba Dee – tu dodając, że mieli tylko jeden hit, co nie do końca jest prawdą), Gigi D’Agostino (L’Amour Toujours) i Scooterze (How Much Is The Fish).

2 Unlimited: w połowie lat .90, jeszcze będąc na fali sukcesu zespół się rozleciał, głównie z winy jednego z producentów (Jean-Paul deCoster), oryginalny skład (Ray Slijngaard & Anita Doth) próbowano zastępować innymi osobami, ale bez większych sukcesów. W 2010 roku Ray i Anita wznowili współpracę, ale ponieważ nazwa 2 Unlimited jest zastrzeżona, musieli skorzystać z innej (swoich imion). Singiel „In da Name of Love” nawet był grany w RMF Maxxx, w planach jest kolejny (Nothing To Lose), a docelowo album.

666: spadek popularności tego typu muzyki spowodował, że projekt podupadł, ale nadal się kręci. Zmieniają się wokaliści (największe sukcesy grupa święciła z Diablo, który współpracował z grupą od początku, tj. od 1996 roku do roku 2000, gdy przeszedł do Brooklyn Bounce, jako ciekawostkę można odnotować, że Diablo pierwotnie był… tancerzem go-go, nie chcę wiedzieć w jaki sposób wypatrzyli go producenci 666…), tancerki, ale co pewien okres coś wydają. Spadek aktywności jest też związany z faktem, że producenci 666 uruchomili poboczny projekt, który okazał się być sporym sukcesem – Vinylshakerz.

A*Teens: grupa składająca się z dwóch kobiet: Marie Serneholt i Sara Lumholdt oraz dwóch facetów: Dhani Lennevalda i Amita Paula. Koncepcja była prosta – zrobić zespół jak ABBA, niech nagra covery ABBY, to będzie hit. No i się udało. Wydali pięć singli będących coverami nagrań ABBY, które znalazły się na całej płycie. To otworzyło im drogę do dalszych sukcesów. Działali aktywnie do 2005 roku, po czym rozstali się. Marie rozpoczęła karierę solową, najpierw wydawało się, że międzynarodową (za sprawą singla That’s The Way My Heart Goes), ale kolejne nagrania nie wypaliły, można ją znaleźć na blogu na elle.se (szwedzkie wydanie magazynu Elle). Sara nie uzyskała rozgłosu na początku, ale nie poddała się, nadal wydaje, w lutym pojawił się singiel Enemy. Faceci mieli mniej szczęścia. Dhani po dwóch singlach (2004 – 2005) skupił się na modelingu, a Amit w 2008 wydał płytę i jednego singla – bez rozgłosu.

Ace of Base: szwedzka grupa, pierwotnie bardzo „rodzinna”, bo składała się z rodzeństwa: Linn, Jenny i Jonasa Berggren z towarzyszeniem ich przyjaciela Ulfa Ekberga. Linn opuściła grupę w 2007 roku, aczkolwiek od 1998 roku niemal nie pojawiała się w ogóle z zespołem. Unikała koncertów, nie udzielała wywiadów, nigdy do końca nie wyjaśniono dlaczego tak się stało, tym bardziej, że Linn była z początku kołem napędowym Ace of Base. Jenny opuściła grupę w 2009 roku, skupiając się na karierze solowej. W lutym wystąpiła w duńskich preselekcjach do Eurowizji z piosenką Let Your Heart Be Mine, ale nie przeszła ich. Ace of Base zatrudniło dwie nowe wokalistki Clarę Hagman i Julię Williamson, kontynuuje działalność (choć na początku 2010 roku informowano, że zgodnie z porozumieniem między Jonasem, a Jenny wybrana zostanie inna nazwa). W 2010 roku wydali singiel All For You (utrzymany w dotychczasowym stylu), a później album The Golden Ratio.

Alex Christensen: przez młodych może być kojarzony z hitami z 2008 roku, wydanymi jako Alex C. & Yasmin K., ale w praktyce jest to jeden z filarów niemieckiej muzyki klubowej, w latach .90 znany jako U96 (m.in. Das Boot). Jest także znaną postacią w świecie producentów, odpowiedzialny m.in. za pierwszą płytę ATC, czy projekt Roller Girl (m.in. Dear Jessie). Nadal działa, nagrywa, produkuje.

Alex Party: włoska grupa DJ’a Alexa Natale we współpracy z braćmi Visnadi. Wokalnie wspierała ich Robin „Shanie” Campbell. Zasłynęli hitem Don’t Give Me Your Life w 1994 roku. Działali do 1997 roku, po czym zrobili sobie przerwę. Próbowali wrócić w 2000 roku, ale odnieśli porażkę. W 2006 roku wróciła natomiast sama Shanie, odświeżając Don’t Give Me Your Life – jej nowa wersja stała się hitem w Wielkiej Brytanii. Shanie nie udało się jednak utrzymać popularności, w 2008 roku wydała nagranie You’re Still The One, ale nie odniosło sukcesu.

Alexandra Prince: wokalistka udzielająca się w licznych projektach, m.in. Nana (singiel Lonely). Mówi się, że to jej głos jest w nagraniach Blümchen i Sqeezer, a tamtejsze „wokalistki” jedynie ruszały ustami na teledyskach, jednak nigdy tego nie potwierdzono. W 2005 za sprawą duetu z Gadjo (So Many Times, mam klip 😀 ) ugruntowała swoją pozycję, ale dużą popularnością cieszył się także Cruising z 2003 roku nagrany z duetem Nalin & Kane na bazie sampla z ich starszej produkcji Beachball. Alexandra jest obecnie zapraszana do projektów przez największych producentów. W 2008 roku zaliczyła kolejną udaną kooperację przy nagraniu Hi’n’Bye z duetem Till West & Eddie Thoneick. W 2007 roku rozpoczęła pracę nad albumem solowym, ale dotychczas brak efektów.

Alexia: ma się świetnie, spodziewa się drugiego dziecka, nadal nagrywa, ale po 2000 roku skupiła się bardziej na lokalnym, tj. włoskim rynku muzycznym, gdzie obecnie odnosi sukcesy. Brała kilkakrotnie udział w słynnym włoskim festiwalu San Remo. W 2010 roku wydała album Stars.

Alice Deejay: w 2002 roku zespół się rozpadł, producenci stworzyli nowy projekt: Candee Jay. Wokalistka Judith Anna Pronk (Judy) była widziana ostatnio jako prezenterka w holenderskiej wersji kanały dziecięcego Nickelodeon.

Ann Lee: w 2007 roku wydała nową płytę, z której singiel „Catches Your Love” odniósł nawet pewien sukces, choć oczywiście nie taki jak „Two Times”, czy „Voices” kiedyś. W 2009 nagrała kolejny singiel „2 People”.

Antique: w 2003 roku wokalistka Helena Paparizou zdecydowała się rozpocząć karierę solową (można było ją zobaczyć dobrych kilka lat temu w konkursie Eurowizji). Od tego czasu wydała liczne albumy i wiele singli, na 2011 jest planowany album z jej największymi przebojami. W 2005 wygrała konkurs Eurowizji (i zarazem po raz pierwszy wygrała go reprezentantka Grecji), a w 2006 w Europie przebił się jej singiel Mambo (bardzo energetyczne nagranie). Nikos Panagiotidis, będący drugą połówką duetu Antique miał w planach wydanie materiału solowego, ale to nie nastąpiło.

Aqua: w 2001 roku zespół zawiesił działalność. Wrócili w 2009 roku singlem „Back to the 80s”, niestety kompletnie olanym przez radiostacje, a wcale nie był taki zły. W każdym razie kontynuują współpracę, a w drodze nowe nagrania.

ATB: kto interesuje się muzyką elektroniczną, wie, że nadal nagrywa, dopiero co wydał nową kompilację i signiel Twisted Love.

ATC: po paśmie sukcesów w 2003 roku zostali zmuszeni do modyfikacji nazwy na A Touch of Class (zostali pozwani przez management ATB), wydali jeden singiel i zespół się rozleciał.

Bad Boys Blue: oni zaczynali nieco wcześniej, bo jeszcze w latach .80. Z oryginalnych członków żyje już tylko John McInerey. Trevor Taylor opuścił grupę w pierwszej połowie lat .90, zmarł w styczniu 2008 (zawał), a Andrew Thomas odszedł z zespołu w 2005 roku, zmarł w styczniu 2009 (rak). Mimo tego pod marką Bad Boys Blue nadal wydawane są nowe płyty, w m.in. 2009 wydawnictwo podsumowujące 25 lat na scenie. Niestety dwóch członków Bad Boys Blue to nie jedyni, których nie ma już wśród nas…

Bamble B: po wydaniu hitu „Coming through the light” w 2000 roku słuch o nich zaginął…

Barthezz: nadal aktywny na scenie muzycznej, choć już nie tak popularny jak kiedyś przy „On the move”, czy „Infected”. Wydaje obecnie pod swoim nazwiskiem, tj. Bart Claessen.

Basic Connection: po sukcesie „Háblame Luna” w 1998 roku pozostałe single nie przyniosły już takiego rozgłosu, grupa rozwiązała się w 1999 roku.

Basic Element: po 1999 roku projekt zwolnił, wraz ze schyłkiem epoki Eurodance. Niby występowali, ale nie było nic nowego od nich. Wrócili na dobre w 2006 roku, a w Polsce zrobiło się o nich głośno za sprawą Radia Eska, które mozolnie promowało kolejne single…

Bed and Breakfast: od czasu ostatniej płyty w 1996 roku drogi członków grupy się rozeszły, największą popularność zdobył przypuszczalnie Daniel Aminati (m.in. singiel „I want You Back”, później prezenter m.in. w nieistniejącym już kanale muzycznym Onyx:tv, prezenterką była tam także Damae z grupy Fragma).

Bingo Boys: od czasu albumu Color of Music z 1994 roku, mimo sukcesów singli 10 More Minutes i Sugar Daddy, nie wydali nic nowego, wokalistka Vivian Sessoms udzielała się w projekcie Albright w 2007 i 2008 roku.

Black Box: włoski projekt borykał się z licznymi problemami – najpierw związanymi z użyciem sampli z Love Sensation Loleatty Holloway w Right on time, później z uwagi na pozew wokalistki Marthy Wash. W efekcie od 1997 roku nic nowego nie nagrywają, okazjonalnie pojawiają się płyty z remiksami ich przebojów.

Blank & Jones: po 2004 roku (po wydaniu płyty Monument) skupili się na serii własnych kompilacji Relax, dlatego słychać o nich trochę mniej, ale są nadal aktywni i z każdego wydawnictwa publikują przynajmniej jeden singiel.

Blue System: po rozpadzie Modern Talking jeden z członków – Dieter Bohlen – założył nową grupę. Sporo tworzył odnosząc pewne sukcesy, choć bez rewelacji. Blue System zniknął w drugiej połowie lat .90 z uwagi na powrót (jak się później okazało – krótkotrwały) Modern Talking. W 2003 po rozpadzie Modern Talking był jurorem w niemieckiej wersji Idola (Deutschland Sucht den Superstar), wydał książkę, która spowodowała, że trafił do sądu (pozwany przez byłych współpracowników) oraz stworzono o nim animowany film, do którego nagrał kilka piosenek. Oprócz tego pracuje za kulisami, wspierając różne projekty muzyczne.

Blümchen: właściwie Jasmin Wagner. Pod koniec lat .90 zaczęły zmieniać się upodobania muzyczne, w efekcie jej nagrania utrzymane w zbliżonym stylu nie były już tak popularne. Od 2003 roku zmieniła styl muzyczny i zaczęła wydawać pod swoim nazwiskiem nagrania w języku niemieckim.

Brooklyn Bounce: projekt nadal istnieje, ale z uwagi na spadek popularności tego typu muzyki boryka się z różnymi problemami, m.in. ciągle zmieniającymi się wokalistkami/tancerkami. W zasadzie od 2005 roku nie wydali nic nowego, jedynie odgrzewają stare nagrania w nowych wersjach, aktualnie występują tylko jako wokalista (od 2000 roku Diablo, który zastąpił Damon’a) wraz z DJ’em.

Capella: był to włoski projekt zbudowany wokół wytwórni Media Records, w którym jedynym stałem elementem był Gianfranco Bortolotti. Czas największych sukcesów grupy przypada na lata 1993-1996 (m.in. U got to let the music, czy Move on baby). Później ciągłe zmiany w ekipie oraz zamieszanie w singlach (różne single były wydawane równocześnie na różnych rynkach) zaowocowało pasmem niepowodzeń, a od 1999 roku Gianfranco Bortolotti przestał pracować nad wydawnictwami Capella. Od tego czasu pojawiają się tylko mixy starszych nagrań i zapowiedzi powrotu (blisko było w 2004 roku, pojawiły się nawet materiały z demo).

Captain Hollywood: największe sukcesy odnosił we własnym projekcie Captain Hollywood Project pomiędzy 1990, a 1995 rokiem, później okazjonalnie nagrywał, ale większe osiągnięcia miał jako producent, zarówno w Niemczech, jak i w USA, skąd pochodził. Do Niemiec trafił przypadkowo – w wieku 16 lat przyjechał tu jako żołnierz USA. Dzieciństwo miał nieciekawe – po śmierci matki ojciec porzucił go wraz z siostrą, zarabiał m.in. tańcząc na ulicach. Teraz mieszka w USA, wg ostatnich informacji był szefem wytwórni płytowej Skreem Records, ale wiele o niej nie wiadomo, poza tym, że wydawała nagrania grup, których Captain Hollywood był producentem (m.in. 3rd Wish – latynoskie trio, o którym było słychać w latach 2004 – 2007), czyli bardziej „zrób to sam” niż poważny biznes. W 2010 roku wydał składankę swoich największych przebojów, czyli nadal działa na rynku muzycznym, choć już nie tak aktywnie jak kiedyś 😉

Captain Jack: machina ruszyła w 1995 roku. Pierwotnie za sukcesem projektu stali raper Franky Gee, wokalistka Liza Da Costa oraz producenci Udo Niebergall i Richard Witte. Warto odnotować, że Franky Gee pochodzi także z USA i tak jak Captain Hollywood trafił do Niemiec jako żołnierz USA (rzucił szkołę i zaciągnął się do armii). Z okresu 1995 – 1999 pochodzą największe przeboje grupy, ale później nie zniknęli. Liza Da Costa zrezygnowała ze współpracy, kierując się w stronę kariery solowej (singiel Banana Coco, nawet fajny, był promowany w Radiu Zet, mam nagranie nawet bodajże z Komputerowej Listy Przebojów) i zupełnie innego gatunku muzyki (współpraca z zespołem Hotel Bossanova, ostatnia płyta z 2009 roku), natomiast Franky wraz z producentami dobierali kolejne wokalistki – Maloy (ostatnio słyszana w produkcjach Shauna Baker’a) i później Illi Love i Sunny. Niestety w październiku 2006 Franky zmarł – zasłabł podczas imprezy i nie odzyskał już przytomności. Producenci się nie poddali, znaleźli nowego rapera i wokalistkę (Bruce Lacy i Jamie Lee). W 2008 wydano nowy album i pojawił się singiel Turkish Bazar wraz z (przeciętnym) klipem. Płyta nie odniosła sukcesu, później jeszcze wydano album z największymi hitami (i zrobiono przy tym coś, co mnie wyjątkowo zdegustowało – wydano nowy klip do kawałka Dream a dream z 1999 roku, zachowując oryginalne brzmienie, a nowi członkowie grupy tylko ruszali ustami na teledysku – moim zdaniem przez wzgląd na fakt, że Franky był tak długo częścią Captain Jack i zmarł – nie powinno się czegoś takiego robić, wykorzystując jego wokal – cóż…). W planach kolejny album, ale póki co nie został jeszcze wydany, wyszedł singiel People like to party, ponownie z inną wokalistką – tym razem Laurą Martin. Grupa aktualnie sporo koncertuje – w kwietniu dwa terminy w Holandii i dwa w Rosji.

Cascada: trzyosobowy projekt, działający od 2004 roku, za którym stoją wokalistka Natalie Horler oraz Yanou i DJ Manian. Wydają nieprzerwanie – ostatni singiel pochodzi z listopada 2010 (Night Nurse), z gościnnym występem R.I.O – projektu, za którym stoi także DJ Manian. Na 2011 planowany jest kolejny singiel – Enemy.

C.C. Catch: zauważona przez Dietera Bohlen’a (tak – Modern Talking) na jednym z konkursów talentów. Odnosiła sukcesy w końcówce lat .80. Później przeprowadziła się do Anglii i przestała nagrywać. Na krótko przypomniano sobie o niej w 1998 roku na fali coverów piosenek z lat .80 z raperami (o ile pamiętam trafiła nawet na Hop Bęc na RMF FM). Później znowu przepadła, okazjonalnie pojawiały się tylko składanki jej największych przebojów (nie licząc krótkich mini-powrotów w 2003, 2004 i 2008 roku). PS: Urodziła się w 1964 roku, czyli ma teraz 47 lat, ale na zdjęciach na swojej stronie wygląda tak, że trudno w to uwierzyć, na oko ze 30 lat – polecam zajrzeć 🙂 Nieźle się trzyma skubana 😀 Należy do tej wąskiej, niemal elitarnej grupy kobiet, z którymi bez wahania poszedłbym do łóżka mimo tego, że są jakieś 2x starsze ode mnie 😀

Centory: krótki projekt, za którym stał raper Turbo B. bardziej znany ze współpracy ze Snap! Wydali jeden album i w 1996 roku singiel zapowiadający kolejny (cover Girl You know it’s true), który nigdy się nie pojawił.

Ch!pz: zgodnie z oficjalną wersją czterej członkowie poznali się w 2003 na castingu na nową grupę pop, zaczęli wydawać nagrania, nawet odnieśli sukces, chyba największy w Niemczech, od 2008 roku (wydali wtedy album CDX) w zasadzie o nich nie słychać, zgodnie z informacjami w sieci od 2010 roku już nie istnieją jako grupa, ale oficjalnie nikt tego nie potwierdził…

Construction: boysband nagrywający w klimacie Eurodance. Projekt zakończył się z powodu ogólne komercyjnego niepowodzenia, wydano tylko trzy single.

Corona: największe sukcesy przypadają na lata 1995 – 1998. Oficjalnie Corona to brazylijka – Olga Maria De Souza, jednak w praktyce do 1999 roku wokalistką była Sandy Chambers, nie wiadomo w jak dużym stopniu „pomagała” w śpiewaniu Oldze. Później zrobiło się o projekcie cicho, dopiero zeszły rok przyniósł nowy dobry album Y Generation, wydano dwa single – oznacza to, że Corona działa i ma się dobrze 🙂

Culture Beat: za pierwotny sukces odpowiadają raper Jay Supreme i wokalistka Tania Evans. W 1998 roku ich drogi się rozeszły, na krótko jako wokalistka pojawiła się Kim Sanders, a od 2001 roku jest nią Jackie Sangster. Grupa nie odnosiła już aż tak dużych sukcesów, jak w latach .90, ale warto odnotować odświeżoną wersję Mr. Vain z 2003 roku, która nieco namieszała w Niemczech oraz niezwykle przebojowy i energetyczny singiel Your Love z 2008 roku, który jest do tej pory jednym z moich ulubionych nagrań Culture Beat. Niestety od 2009 roku cisza.

Daddy DJ: francuski projekt, który zasłynął nagraniem pod tym samym tytułem, jak nazwa grupy. Wydali jeden album, trzy single. W 2002 ruszyli w stronę solowych projektów. W 2008 roku była szansa na nowy album, ale skończyło się na singlu Everyday, który przemknął bez echa. Za to sample z największego hitu wykorzystał m.in. Basshunter, któremu pozwoliło to właściwie zapoczątkować karierę.

Daisy Dee: chyba najbardziej rozpoznawalna za sprawą swojego „check it out” z Club Rotation na antenie niemieckiej Vivy, ale także nagrywała, m.in. można było ją usłyszeć i zobaczyć w klipie Owner of Your heart duetu Starsplash. W 2004 roku zniknęła z anteny, przez ten czas uruchomiła własny klub muzyczny, wydała singiel The summer is magic, w 2009 roku wróciła do niemieckiej Vivy, prowadząc program o… modzie (Fashion Trix, teraz jest piąta seria).

Dance Nation/Double Nation: grupa utworzona w 2001 roku, celem było stworzenie wakacyjnego przeboju i udało się – nagranie Sunshine rządziło na parkietach. W okolicach 2004 roku na krótko działali pod nazwą Double Nation, o ile pamiętam z wywiadu w Club Rotation – chodziło o odejście od członu Dance, by móc wejść na rynek z bardziej popowymi nagraniami. Ostatecznie grupa korzysta z obydwu nazw zamiennie. Członem pozostają niezmiennie: Sean i Kim V.

Daze: trio eurodance, które zasłynęło singlami: Superhero, Toy Boy i Together forever z pierwszego albumu, grane m.in. w RMF FM. Drugi odniósł niepowodzenie i od tego czasu o grupie cicho. Wg. plotek w 2008 mieli wznowić współpracę, ale mamy 2011 i cisza, więc chyba nic z tego.

Dhany: właściwie Daniella Galli, jedna z moich ulubionych włoskich wokalistek z nurtu muzyki klubowej, za nagraniem Shut up z 2000 roku przepadam po dziś dzień, a do tego jak ona ślicznie wygląda! Ostatnie jej znane dokonania to singiel U&I z 2008 roku, nawet dobry, ale nie odniósł sukcesu, od tego czasu o Dhany nieco ciszej, ale już w przeszłości miewała kilkuletnie przerwy, by nagle wrócić z impetem na listy przebojów, więc może jeszcze o niej usłyszymy, a dla męskich oczu polecam wideoklip do Rocket in the sky od Benassi Bros., z którymi współpraca pomiędzy 2004, a 2005 rokiem przyniosła jej największy rozgłos.

DJ Bobo: nie słychać o nim tak wiele, jak w latach .90, ale ta szwajcarska machina hitów jest nie do zatrzymania, dopiero jakieś 2 tygodnie temu wypuścił nowy singiel Volare, nagrywa cały czas, jest obecny w mediach w Niemczech (m.in. w Pro 7 całkiem niedawno prowadził show Germany’s Next Showstars, którego celem było wyłonienie osoby, która pojedzie z nim w trasę koncertową). Czyli gra, żyje, ma się dobrze.

DJ Sammy: zaczynał jako prezenter stacji Cadena Top, nagrywał od 1995 roku, ale przełomem w jego karierze były: po pierwsze projekt Loona z wokalistką Carisma, której jest mężem) oraz po drugie – singiel Heaven z 2001 roku, później Sunlight z 2002 roku. Co stało się dalej? Loona zniknęła, z jednej strony zmalało zainteresowanie tym gatunkiem muzyki, a z drugiej – Carisma skupiła się na sprawach rodzinnych. DJ Sammy nadal wydawał i wydaje nowe kawałki, ale już z mniejszym sukcesem, ostatni to Animal z 2010 roku.

DJ Valium: pseudonim niemieckiego producenta Ole Wirk’a. Nagrywał od 1999 roku, ale największym sukcesem cieszyło się nagranie Spirit Of Yesterday z 2004 roku (był grany na niemieckiej Vivie w Club Rotation), o dziwo – jego ostatnie wydawnictwo. Od czasu jego publikacji o artyście zrobiło się cicho…

DJs at Work: grupa, w której skład wchodzili: Herby F, Lenny McDustin i Ole van Dansk. Od początku współpracy w 2001 roku trafili na podatny grunt ze swoimi nagraniami i Someday…, Fly With Me (To The Stars), Past Was Yesterday oraz Some Years Ago były naprawdę sporymi hitami, zwłaszcza w Niemczech. Ostatnie ich wydawnictwo pochodzi z 2006 roku (No Easy Way Out), od tego czasu zniknęli z horyzontu.

Dolls United: szalony niemiecki projekt. Skończyło się na dwóch klipach i płycie w okolicach 1995 roku. W założeniu chodziło o to, że śpiewają lalki, w całości po niemiecku, wszystko pod techno bit, słuchanie tego tylko dla twardzieli – dwa klipy wiszą na YouTube 🙂

Double You: włoska grupa, której liderem był wokalista William Naraine, później w zasadzie stał się to jego pseudonim artystyczny, ponieważ pozostali muzycy opuścili projekt jeszcze w latach .90. Najbardziej znani z nagrania Please Don’t Go. Największą popularnością Double You cieszy się w Brazylii, gdzie zresztą Double You teraz mieszka. Mimo tego nie pożegnał się z europejskim rynkiem za sprawą włoskiego producenta DJ Ross’a, z którym utrzymuje kontakt od 2005 roku. Ich współpraca zaowocowała w 2009 roku wydaniem nowej wersji Please Don’t Go, która nawet odniosła sukces, teledysk do tego nagrania emitowano m.in. w Eska TV.

Dr. Alban: ten początek pseudonimu „Dr.” nie wziął się z nikąd – pochodzący z Nigerii artysta studiował medycynę i był dobrze zapowiadającym się… dentystą 🙂 Okazało się jednak, że lepszy jest w branży muzycznej i od 1990 roku przez kolejne kilka lat jego nowatorski styl poruszał ludzi na parkietach w Europie. Ostatnie duże sukcesy są datowane na 1994 rok, później Dr. Alban nadal nagrywał, jednak dużo mniej. Nowe single pojawiły się w latach: 2000, 2003, 2007, duet z Haddaway’em w 2008 roku i Hello South Africa będący odświeżoną wersją Hello Africa na potrzeby Mistrzostw Świata 2010 w RPA.

Dune: jedna z moich ulubionych grup z dawnych lat, zaczęli działać w 1995 roku. W skład Dune wchodzili: Oliver Froning, Jens Oettrich (znany także jako Pete Clark – w 2005 roku zaliczył przebój High Again wraz z Thomasem Falke), Bernd Burhoff oraz wokalistka, którą pierwotnie była Verena von Strenge i to z nią Dune odniosło największy sukces. W 1997 roku zastąpiła ją Vanessa Hörster (wygląda ślicznie na klipie do Electric Heaven), a później na krótko w 1998 roku Tina Lacebal. Verena wróciła w 1999 roku i wszystko wskazywało na to, że Dune wrócą na dobre, ale utwór Heaven nagrany w 1999 roku doprowadził do procesu z grupą A7, której Heaven był coverem. Spowodowało to konieczność usunięcia singla ze sprzedaży, zaprzestania emisji nagranego teledysku i uniemożliwiło wydanie albumu. Ta klęska doprowadziła ostatecznie do rozpadu grupy. Jedynie w 2003 roku wydano nową wersję hitu Rainbow To The Stars (odniosła sukces na niemieckiej liście ODC 40).

E-Rotic: w drugiej połowie lat .90 rozpoznawalna grupa z uwagi na mocno erotyczny charakter nagrań, w tym odgłosy podniecenia wydawane przez wokalistkę i niekiedy pikantne animowane klipy. Pierwotnie w skład wchodzili wokalistka Lyane Leigh i raper Raz-Ma-Taz (Richard Michael Smith). Z tego okresu pochodzi część hitów, m.in.: Max Don’t Have Sex With Your Ex, Fred Come To Bed, Willy Use A Billy… Boy, Help Me Dr. Dick i Fritz Love My Tits. W 1996 roku doszło do sporu z producentami (każdy ma swoją wersję wydarzeń) i oryginalny skład powołał do życia projekt SEX Appeal (oprócz tego Lyane wydała w 2005 roku płytę solową Komm Herr Zu Mir, pracuje także nad innymi projektami, jak Wüste Wüstensöhne, w 2011 roku pojawiła się w nagraniu Toxic Kiss Sama Walkertone’a). Producenci zatrudnili nową wokalistkę – Jeanette Christensen i rapera Terence d’Arby, którego jeszcze w tym samym roku podmienił Ché Jouaner. Pojawiły się kolejne przeboje, m.in. Gimme Good Sex, ale kolejne nagrania były coraz słabiej utrzymane w znanym stylu. Dodatkowo okazało się, że (przynajmniej od ok. 1999 roku) Jeanette w zasadzie nie śpiewała, co zresztą wydało się przy okazji startu do eliminacji niemieckiej Eurowizji, gdzie przygotowany utwór trzeba było zaśpiewać na żywo. Nową wokalistką została później Lydia Madawjewski. W 2003 roku pojawił się album Total Recall z nowymi wersjami starszych nagrań, od tego czasu pojawił się tylko jeden singiel wydany tylko w Japonii. Producent David Brandes skupił się na innych projektach, Lydia Madawjewski żyje w Szwajcarii i zajęła się marketingiem, nie planuje wracać do biznesu muzycznego. Raz-Ma-Taz nie nagrywa, później jeszcze opiekował się grupą Four Colourz, wydał w 1999 roku jeden singiel solowo (Crazy World), udziela się na Facebooku. Czy grupa kiedykolwiek wróci i w jakim składzie – tego nie wiadomo…

E-Type: szwedzki artysta Martin Erik Eriksson, nagrywa cały czas, a w Polsce przypomniano sobie o nim w 2007 roku za sprawą nagrania True Believer, promowanego przez Radio Eska.0 Najnowszy singiel pochodzi z tego roku ze stycznia (Back 2 Life).

Eiffel 65: trio, na które składają się: Jeffrey Jey, Maurizio Lobina i Gabry Ponte. Wszystko zaczęło się od mega hitu Blue (Da Ba Dee) z 1999 roku, jednak to nie był jedyny przebój włoskiej formacji – później pojawiły się jeszcze: Move Your Body, Too Much of Heaven oraz Lucky (In My Life), które w jakimś stopniu także zostały odnotowane i cieszyły się powodzeniem, pierwsze dwa z wymienionych także na RMF FM, były na Hop Bęc. Największym sukcesem był zdecydowanie album Europop. Drugi – Contact – nie osiągnął już takich wyników, później zespół skupił się trochę bardziej na rynku włoskim, co zaowocowało zniknięciem z Europy. Ostatecznie grupę opuścił Gabry Ponte, skupiając się na dokonaniach solowych (Time To Rock z 2002 roku rządził na DJ’s Dance Chart w Polsce, a Figli di Pitagora z drugiej płyty w 2004 roku był grany w niemieckiej Vivie) własnych projektach (m.in. Karmah – Just Be Good To Me był grany także w Polsce) oraz współpracy z włoską stacją radiową m2o, w której jeszcze do niedawna działał (w pewnym momencie jego audycje były nadawane… codziennie). Pozostali członkowie założyli nową grupę: Bloom 06, z którą byli blisko osiągnięcia międzynarodowego sukcesu za sprawą nagrania „In The City” z albumu Crash Test 01 w 2006 roku (grał to m.in. RMF Maxxx). Ostatecznie coś ponagrywali, odnosząc umiarkowany sukces w swojej ojczyźnie. W 2010 roku Gabry Ponte wrócił do składu, co zaowocowało odrodzeniem grupy Eiffel 65. Planowane są nowe nagrania, a póki co zespół gra we Włoszech, na stronie domowej można zobaczyć wywiad z grupą zrealizowany przez włoską telewizję Enjoy Television. Pojawienie się nowych produkcji Eiffel 65 może opóźnić nieco nieoczekiwany sukces singla Gabry Ponte z Mayą Day na wokalu – Sexy DJ (promowany w Eska TV).

Fragma: niemiecki projekt, za którym stoi Ramon Zenker wraz z braćmi DJ’ami Marco i Dirkiem Duderstadt. Na wokalu najczęściej usłyszeć można Damae Klein (pracowała także jako prezenterka w nieistniejącym już kanale muzycznym Onyx.tv) i to z nią Fragma odnosi największe sukcesy (z okresu 2000 – 2003). Później o Fragmie było słychać trochę mniej, ale w 2006 roku za sprawą świetnego energetycznego nagrania Radio Waves z Kirsty Hawkshaw na wokalu wrócili, później w 2007 był równie dobry Deeper, ale dopiero odświeżona wersja Toca’s Miracle z 2008 roku zaowocowała znacznym wzrostem popularności. Grupa nadal działa – w tym roku wydano singiel Oops sorry.

Fun Factory: zespół jest „dzieckiem” producenta Rainera Kesselbaur’a. W skład pierwszego wcielenia grupy, w 1993 roku, weszli: wokalistka Marie-Anett Mey (w praktyce po latach okazało się, że głos w nagraniach do 1999 roku podkładała niejaka Balca, później Sara M. Baker), Smooth T (Toni Cottura, także znany z projektu Nana), Steve (Stephan Browarezyk) i raper Rod D. Na okres 1994 – 1996 przypada okres największych przebojów. W 1997 roku wszyscy członkowie opuścili Fun Factory (ale bez zbędnych sensacji, Toni Cottura po dziś dzień wspiera kolejne wcielenia FF, Rod D przeprowadził się do USA i porzucił branżę muzyczną), powołano nowy skład: Al Walser (obecnie działa solowo, wydał single Living Your Dream i w 2010 roku All I Want Is You), Tiger One aka T-roc i wokalistkę Anett Möller. Ta wersja Fun Factory jest określana jako „druga generacja”. Wydano jeden album i na tym się skończyło. T-roc wydał album solowy w Rumunii w 2002 roku, po 2004 roku przestał się udzielać. Na kolejne działania trzeba było czekać aż 9 lat. W 2008 pojawił się nowy producent, który zarejestrował nazwę Fun Factory i stworzył „trzecią generację”, w skład której weszli: raper Douglas wokalistki Jasmine i Joel oraz tancerka Lea. W tym samym czasie Toni Cottura zaczął pracę z pierwszą wokalistką (Balca), podobno powstało kilka nagrań, ale ostatecznie nie ujrzały światła dziennego, a sam Toni Cottura pomógł „trzeciej generacji” FF, pisząc dla nich singiel Shut Up (ostatecznie nie został wydany, pojawił się na składankach). Fun Factory nadal istnieje, skład jeszcze kilkakrotnie ewoluował obecnie pozostał w nim Douglas i pojawiła się wokalistka Jenna. W marcu opublikowano informację o poszukiwaniach nowej tancerki/tancerza do bliżej nieokreślonej „wideoprodukcji”.

Gala Rizzatto: bardziej znana po prostu jako Gala. Przełomem w jej karierze był singiel Freed From Desire z 1996 roku. Po wydaniu jednej płyty w 1997 roku niemal całkowicie wycofała się z branży muzycznej, jak później powiedziała – jedną z przyczyn była śmierć jej męża. Wróciła w 2005 roku piosenką Faraway, która w 2008 roku trafił na album Tough Love, ale zarówno Faraway, jak i cały album odbiegają od stylistyki eurodance. Kolejne produkcje są planowane, ale już także nie eurodance.

Garcia: słoneczny projekt założony przez Alexa Christensena (m.in. U96), wydali jeden album i kilka singli w latach 1996 – 1999, wszystkie umiarkowanie popularne. Skład nie był stały, w pierwszym singlu z 1996 roku (Vamonos) udzielała się sama Daisy Dee, później w kilku nagraniach można usłyszeć znanego z Fun Factory rapera Roda D. W 2000 roku pojawiło się nowe nagranie Imagine, ale odniosło komercyjną porażkę i na tym historia Garcia się kończy.

General Base: projekt powołany do życia około 1990 roku przez Thomasa Kukula. Przełomowy był rok 1993 dzięki albumowi First, na którym znalazło się jedno z najbardziej rozpoznawalnych nagrań: Poison. Później na singlu wydano Base of Love (odświeżony w 2003 roku), równie duży hit. Po wydaniu On & On (moje ulubione nagranie General Base) w 1997 roku producent stworzył nowy projekt pod nazwą Red 5, który w założeniu miał być bardziej komercyjnym podejściem, a General Base miał skręcić w stronę cięższych brzmień. Ostatecznie nie licząc reinkarnacji w 2003 roku General Base przeszedł do historii.

Gigi D’Agostino: Jeden z moich ulubionych włoskich producentów. Przełomem był dla niego rok 1999 i singiel Bla Bla Bla, ale aktywnie tworzył od 1994 roku. Po dużych sukcesach komercyjnych w Europie zszedł do muzycznego podziemia, w 2003 wydał nagranie Silence, które przebiło się do stacji, w 2005 nieznaczny sukces odniósł Wellfare, ale jednak to już nie to, co działo się na przełomie wieków. Główną przyczyną jest zmiana kierunku muzycznego artysty. Przeszedł do cięższych brzmień, które sam określa jako Lento Violento, nadal cieszy się niesłabnącą popularnością we Włoszech.

Gina G: znana z dużego hitu Eurowizji z 1996 roku Ooh Aah…Just A Little Bit. W 1997 roku niewielki sukces odniósł singiel Fresh, pojawił się także album pod tym samym tytułem. Mimo faktu, że pierwsze nagranie odniosło międzynarodowy sukces, to Eurowizji nie wygrało, a żeby tego było mało – Gina G jak i autor tekstu Simon Tauber nigdy nie otrzymali za nie należnego honorarium z powodu bankructwa wytwórni posiadającej prawa do nagrania. W 2005 roku Gina G powróciła w nowym albumem Get Up & Dance i ponownie próbowała szczęścia w Eurowizji, ale nie przeszła lokalnych preselekcji. W 2009 roku Get Up & Dance wydano ponownie, a artystka podobno pracuje nad nowym materiałem, póki co jednak nic nie powstało.

Groove Coverage: za projektem stoją: DJ Novus, Axel Konrad i wokalistki Verena i Mell. Przebili się za sprawą coveru Moonlight Shadow w 2001 roku. Aktywnie działali do 2006 roku (singiel On The Radio). Kolejne wydawnictwa nie cieszyły się powodzeniem i w efekcie od 2007 roku nastąpiła przerwa w działalności grupy. W końcu 2010 roku powrócili coverem Innocent (ponownie Mike Oldfield), który ponownie odniósł spory międzynarodowy sukces, a w drodze singiel Angeline. Verena pełni rolę wsparcia w grupie, w momencie komercyjnego sukcesu Mell zaszła w ciążę, co spowodowało, że nie mogła występować. W efekcie Verena dołączyła do grupy, później skupiając się bardziej na pisaniu tekstów. Była aktywna do 2005 roku (Holy Virgin), później udzielała się w innych projektach, m.in. Spring Break i Renegade Masterz.

Günther And The Sunshine Girls: w 2004 roku dziwnie wyglądający gość podbił parkiety nagraniem Ding Dong Song. Günther to naprawdę Mats Söderlund ze Szwecji. Pierwotnie był fotomodelem, po zakończeniu kariery wpadł na koncepcję tworzenia muzyki w połączeniu z wyglądem nawiązującym do stylu lat .80 (w krzywym zwierciadle). I tak powstał Günther, a do niego dołączyła grupa wokalistek określana jako The Sunshine Girls. Ostatnim większym hitem było nagranie świąteczne z 2005 roku Christmas Song (Ding Dong), ale to nie koniec – pod koniec 2010 roku pojawił się nowy singiel Famous (w nowocześniejszym stylu, bardziej klubowym), a artysta stale koncertuje.

Haddaway: pasmo największych sukcesów miał w latach 1993 – 1994, co jednak nie oznacza, że przerwał karierę. Całe lata .90 był bardzo aktywny, wydając łącznie 3 płyty i wiele singli. Po roku 2000 nieco przystopował, ale pojawiły się kolejne trzy płyty i liczne kompilacje największych przebojów. Artysta nie porzucił nurtu eurodance. Ostatnie nagranie z 2010 roku pod tytułem You Gave Me Love nadal jest utrzymane w klimacie dobrze znanym z lat .90.

Hand In Hand For Children: projekt, za którym stał DJ Bobo, w okresie pomiędzy 1996, a 2002 rokiem kilkakrotnie udało się zebrać popularnych w Europie artystów w celu nagrania piosenki, której dochód ze sprzedaży był przeznaczony na pomoc dzieciom oraz jednorazowego koncertu Charity. Od ostatniej inicjatywy w 2002 roku nie zorganizowano więcej spotkań.

Hit’n’Hide: jak sama nazwa wskazuje – uderzyli i zniknęli 😉 Twarzami duńskiego projektu byli Jeanne C i Morgan, a za produkcję odpowiadali Johnny Jam i Delgado. Po sukcesach singli Book of Love oraz Space Invaders z 1998 roku z płyty On A Ride, kolejne wydawnictwo z 2000 roku nie przyniosło już komercyjnego sukcesu i grupa się rozwiązała.

Ian Van Dahl: projekt stworzony ok. 2000 roku przez producentów Christophe’a Chantzisa i Erika Vanspauwena. Pierwotnie wokalistką miała być niejaka Marsha, ale mimo nagrania z nią pierwszej wersji hitu Castles In The Sky (który zresztą Marsha także napisała), podziękowano jej i zastąpiono przez Annemie, która współpracowała przy Ian Van Dahl do końca. Po serii hitów, łącznie z Just A Gril w 2006 roku Annemie zaprzyjaźniła się z producentami Lasgo (Peter Luts), ostatecznie zamiast kolejnego albumu Ian Van Dahl narodził się nowy projekt: Annagrace. Ostatni singiel pochodzi z końca 2010 roku (Don’t Let Go). Piosenki Annagrace są utrzymane w bardziej tanecznej stylistyce. Annemie pozostaje twarzą projektu (co mnie lekko zaskakuje, bo za piękna to ona nie jest – prezentuje nurt… męskiej urody 😛 ). Marsha próbowała działać solowo, ale w zasadzie można ją było usłyszeć tylko w trzech produkcjach wydanych pomiędzy 2002, a 2004 rokiem. Później przez kilka lat było o niej cicho, odezwała się na swoim blogu w 2008 roku, informując, że obecnie pracuje, nie ma już tyle czasu na muzykę, ale ma w planach nowe produkcje. Mimo tej zapowiedzi nic się nie pojawiło. Marsha jest ładniejsza od Annemie – fakt wykluczenia jej z Ian Van Dahl, to była chyba jakaś dziejowa pomyłka… Shit happens jak to mawiają…

Infernal: duński projekt w skład którego wchodzą Paw Lagermann i Lina Rafn. Pierwotnie zaczynali (1997) od mocniejszych brzmień i w efekcie ich nagrania nie przebijały się. Przełom nastąpił w 2004 roku, gdy wydali nagranie From Paris To Berlin, będące komercyjnym sukcesem. Po I Won’t Be Crying z 2007 roku kolejne nagrania nie były już tak udane, wokalistka w międzyczasie zaszła w ciążę, co dodatkowo spowodowało przerwę, ale wrócili, zaledwie kilka dni temu wyszedł singiel Speakers On z duńskim DJ Kato.

Jam & Spoon: duet, który składał się z dwóch DJ’ów: Jam El Mar i Mark Spoon. Odnosili duże sukcesy w pierwszej połowie lat .90 za sprawą udanych kolaboracji ze śliczną wokalistką Plavka (Right In The Night, Find Me, Angel), ale i później mieli kilka rozpoznawalnych nagrań, m.in. Be.Angeled (2001) i Set Me Free (2004) z wokalistą Rea z grupy Reamonn. W styczniu 2006 Mark Spoon zmarł (przypuszczalnie zawał). Plavka Lonich, która wspierała wokalnie Jam & Spoon w wielu nagraniach planowała na 2009 wydanie solowego albumu Plavkalicious, ale nie udało mi się ustalić, czy ostatecznie wyszedł (wygląda na to, że nie), fragmenty są do odsłuchania na stronie domowej artystki, nie jest to eurodance.

Jan Wayne: niemiecki DJ, który przebił się w 2001 roku coverem Total Eclipse of the Heart. Do 2009 roku nawet na moment nie przerwał kariery – co kilka miesięcy wydawał nowe single, ale nie cieszyły się już tak dużym powodzeniem. W okresie 2007 – 2008 współpracował ze Scarlet (wokalistka Rednex). Po ostatnim nagraniu Hello z 2009 roku przestał się aktywnie udzielać.

John The Whistler: właściwie Umberto Carli. Nagrał jedną płytę, wydał z niej dwa single (2000 – 2001), później przepadł. W 2006 próbował startować do eliminacji Eurowizji jako reprezentant Cypru, ale nie przeszedł lokalnych preselekcji. Od tego czasu nie słychać o nim.

Just Friends: jest w Niemczech taka powiedzmy telenowela Gute Zeiten Schlechte Zeiten (GSZS), coś jak Klan. W końcówce lat .90 wymyślono, żeby aktorzy, którzy gościnnie się tam pojawili – założyli dwa konkurujące ze sobą zespoły i ze sobą walczyły. Drugim był Chak. Jak można się domyślać – wygrali Just Friends – dwóch facetów i dwie babeczki. Działali w okresie 1995 – 1999 nagrywając dwie płyty, wydając kilka singli. Przy każdej premierze pojawiali się w serialu, czyli promocja była. Największym ich hitem był Ever And Ever – pierwsze nagranie z 1995 roku. Gdy widzom się przejadło – w 1998 roku po singlu Take My Heart wydali jeszcze składankę największych przebojów (o ile w ogóle można nagrać składankę przebojów po wydaniu dwóch płyt, choć nie takie cuda się widywało) i zniknęli. Ever And Ever pamiętam, że chętnie promowano na niemieckiej Vivie. Jak ktoś dobrze się rozejrzy, to na YouTube wisi ich klip do Ever And Ever nagrany właśnie z Vivy.

Kate Ryan: śliczna belgijka, chętnie posługująca się językiem francuskim, od czasu debiutu w 2001 roku generalnie cieszy się niesłabnącą popularnością i stale coś wydaje. 11 kwietnia ma wyjść jej nowy singiel LoveLife, czyli gra, wydaje i ma się dobrze 😉 PS: Teraz ma krótkie włosy, wygląda prześlicznie 😀

Ken Laszlo: brzmi z Węgierska, ale naprawdę nazywa się Gianni Coraini i pochodzi z Włoch. Sukcesy święcił głównie w latach .80, ale nie przestał produkować, u schyłku wieku nagrywał w nurcie eurodance, ostatnie jego wydawnictwo pochodzi z 2009 roku (Dancing Together), w 2010 był widziany na MySpace.

Kim Lukas: wybiła się na przełomie 1999 i 2000 roku dzięki pomocy ze strony chłopaków z Eiffel 65 – za sprawą remixu All I Really Want usłyszała o niej cała Europa. Później wydała jeszcze trzy single: Let It Be The Night (podobnie jak pierwszy z teledyskiem), To Be You (także z teledyskiem – były dwie Kim Lukas – gwiazda oraz druga, pracująca w pizzerii – ta druga weszła w miejsce tej pierwszej przypadkowo, bo była podobna, klip jest mało rozpowszechniony – częściej jest w sieci widoczny pseudo klip na bazie występu tanecznego w studio) i Cloud 9 (2001, bez teledysku). Wydała płytę With A K, ale nie odniosła dużego sukcesu, później Kim zniknęła na jakiś czas. W 2007 roku wraz z Nathalie z The Soundlovers wydała singiel Change The World i ponownie wyparowała 😉 Ostatnio widziano ją w 2009 roku na MySpace.

La Bouche: największe sukcesy grupa święciła w konfiguracji Melanie Thornton i D. Lane McCray Jr.. Po paśmie cukseców z lat 1994 – 1995 w 1996 projekt przystopował z powodu nawału zajęć producenckich ze strony Franka Fariana (to on stał także m.in. za No Mercy, a wcześniej za… Boney M). W 1997 powrócili z nową energią, ale drugi album nie sprzedawał się tak dobrze. Ostatecznie Melanie w 2000 roku ruszyła z karierą solową, zastąpiła ją Natascha Wright, ale nowe nagrania nie odniosły komercyjnego sukcesu. Kolejny cios pojawił się w listopadzie 2001 – w katastrofie samolotu zginęła Melanie Thornton (oraz Maria Serrano Serrano i Nathaly van het Ende z grupy Passion Fruit, a Deborah St. Marteen z Passion Fruit odniosła poważne obrażenia, których skutki odczuwa do dziś, łącznie na pokładzie zginęły 24 osoby, 9 zostało rannych) – to przekreślało szanse na jakikolwiek powrót w oryginalnym składzie. Mimo tego w 2002 roku pojawiła się kolejna wokalistka (Kayo Shekoni) i nowy singiel (In Your Life), ale także bez sukcesów. Do składu na krótko wróciła Natascha Wright, ale nie dokonano żadnych nagrań, a Natascha później przeszła do nagrywania muzyki pop i jazz solowo. W 2007 grupa koncertowała z kolejną wokalistką (Dana Rayne), natomiast w 2009 roku wydano dwa niepublikowane starsze nagrania i na tym historia La Bouche póki co się kończy.

Lady Violet: właściwie Francesca Messina, zasłynęła singlami Inside Outside (1999) i Beautoful World (2000). Kolejne wydawnictwa nie spotkały się z tak ciepłym przyjęciem, a próba powrotu w 2002 roku z nowym singlem zakończyła się niepowodzeniem, nie udało się także wydać albumu, a na koniec okazało się, że przynajmniej Inside Outside został zaśpiewany przez inną wokalistkę Melody Castellari. Więcej o Lady Violet nie było słychać.

Lasgo: Grupa powstała z inicjatywy Petera Lutsa i Davida Vervoorta (bardziej znany jako Dave McCullen, m.in. singiel Bitch w 2007 roku – był do tego zabawny klip, szczególnie końcówka 😀 ). Do projektu dobrano wokalistkę Evi Goffin i w 2001 roku wydano nagranie Something, które natychmiast stało się klubowym mega hitem. Do 2005 Lasgo działali aktywnie, później Evi zaszła w ciążę. Mimo tego wydano dwa single: Who’s That Girl (zastępując Evi wokalem Dave’a Beyera, mimo tego sama Evi na moment pokazała się w klipie, będąc już w zaawansowanej ciąży) oraz Lying. W 2007 roku Peter oraz David ruszyli z projektami solowymi, a Evi poinformowała, że odchodzi z Lasgo. W 2008 wybrano (w castingu, który można było obserwować na kanale JIMtv) nową wokalistkę, którą została Jelle van Daele i wydawane są kolejne single, ostatni to Tonight z czerwca 2010. Lasgo za sprawą Petera Lutsa aktywnie współpracuje z projektem Annagrace (kiedyś Ian Van Dahl). Evi Goffin wznowiła karierę muzyczną, ale porzuciła muzykę klubową, zmieniła kolor włosów na ciemny i występuje w zespołem Sad Suzy (są na MySpace). Sam Peter Luts odniósł spory sukces w drugiej połowie 2010 roku za sprawą singla The Rain, który zupełnie nieoczekiwanie stał się sporym hitem, m.in. na RMF Maxxx. Na wokalu towarzyszy mu Lien Vervoort, którą Peter zauważył w castingu na wokalistkę Lasgo. Peter poszedł za ciosem i wydał kolejne nagranie: Can’t Fight This Feeling, ale już bez większych sukcesów. Dodatkowo w 2010 roku na antenie JIMtv odbył się kolejny casting na wokalisktę i dwie tancerki do kolejnej grupy, przypuszczalnie pod nazwą Pearl, jednak do tej chwili brak szczegółów na temat projektu. Można przypuszczać, że właśnie z tego powodu Lasgo nieco przystopowało w ostatnich miesiącach.

Le Click: projekt, w którym w 1995 roku zaczynała Melanie Thornton (później La Bouche, zmarła w katastrofie lotniczej w 2001 roku). Towarzyszył jej Michael Romeo. Le Click był projektem tej samej wytwórni, co La Bouche i zapadła decyzja, że Melanie pozostanie tam, gdzie odniesie większy sukces. W efekcie Le Click wymieniło ekipę na Kayo Shekoni i Roberta Haynes’a i w 1997 roku wydano cztery single, bez większego odzewu. W 2002 grupa miała się odrodzić, ale ostatecznie nic z tego nie wyszło, kolejne podejście w 2007 roku także spełzło na niczym. Kayo Shekoni okazjonalnie pojawia się solowo, w 2010 roku można było ją zobaczyć jako współprowadzącą szwedzkie preselekcje Eurowizji.

Leila K: wyjątkowo burzliwy życiorys. Pasmo sukcesów szwedzkiej gwiazdy marokańskiego pochodzenia przypada na pierwszą połowę lat .90. Później gwiazdorski tryb życia w połączeniu z brakiem komercyjnych sukcesów stopniowo doprowadził Leilę do bankructwa, w pewnym momencie była nawet bezdomna, kradła jedzenie. Od ok. 2000 roku praktycznie nie wydała nic nowego, jednym z jej ostatnich objawień medialnych jest współpraca z Daisy Dee przy nowej wersji jej hitu Open Sesame w 1999 roku. Później było o niej głośno raczej z powodów „niemuzycznych”. W 2004 roku spędziła 3 miesiące w więzieniu, w 2007 roku nieoczekiwanie pokazała się na imprezie w klubie, gdzie wykonała swoje dwa przeboje, ale zaledwie dwa dni później okazało się, że jest nadal bezdomna, potrącił ją samochód na skrzyżowaniu w centrum Sztokholmu. W maju 2010 roku widziano ją w klubie Jävla Bögbar, gdzie ponownie dała krótki występ.

Loft: pasmo największych sukcesów to okres 1993 do 1997, w Polsce szczególnie popularne były dwa ostatnie single: Mallorca i Long John Silver. W 1997 roku Courtney Dean St Patrick Williams i Richard Wayne Williams, będący głównymi filarami grupy zdecydowali zrobić sobie przerwę. Wrócili w 2004 roku nowym nagraniem Still No 1, ale kolejne dwa single nie odniosły komercyjnego sukcesu i od 2005 roku o Loft już nic nie słychać. Swoich sił solowo w 2006 roku próbowała ostatnia wokalistka – Sue, ale próby spełzły na niczym.

Loona: jej pierwszym scenicznym pseudonimem była Carisma. Na Majorce poznała DJ Sammy’ego, wspierała go tanecznie, później także wokalnie i… życiowo (została jego żoną). W 1998 roku cover Bailando grupy Paradiso otworzył jej drzwi do kariery. Pasmo sukcesów trwało do wydania Rhythm Of The Night w 2002 roku, późniejsze single nie odniosły tak dużego sukcesu, a w 2005 roku Loona zaszła w ciążę i zniknęła z branży muzycznej. Wróciła w 2008 roku, pewien sukces odniósł jej singiel Parapapapapa z 2009 roku, nadal nagrywa – ostatnio na początku bieżącego roku pojawiła się w nagraniu El Cucaracho El Muchacho w towarzystwie grupy MoveTown.

Love Message: jednorazowa inicjatywa za którą stał Masterboy. Akcja miała na celu wsparcie badań przeciwko AIDS, oprócz inicjatorów pojawili się w nagraniu także Scooter, E-Rotic, DJ Bobo, Mr. President, Worlds Apart i U96. Po wydaniu jednego singla i teledysku nie podjęto dalszy korków, a trochę szkoda, bo Love Message odniósł komercyjny sukces, był grany na antenie RMF FM, teledysk emitowano w niemieckiej Vivie.

Magic Affair: historia grupy sięga 1989 roku – wtedy jako Mysterious Art wydano łącznie 4 single do 1990 roku. Producent Mike Staab wrócił do pomysłu w 1994 roku, zatrudniając wokalistkę Francę Morgano oraz rapera AK Swift’a. Współpracowali oni do początku 1995 roku, później podmieniono ich na Anitę Davis i Jannett De Lara. Jannett opuściła Magic Affair we wrześniu 1996 roku, natomiast dołączył raper Raz-ma-Taz, był to jednak schyłek popularności Magic Affair. Kolejne single nie odniosły sukcesu i grupa zniknęła. W 2003 wrócili wraz z wokalistką Francą Morgano nagraniem Fly Away, w 2004 roku pojawili się w Club Rotation, ale nie poszli za ciosem, nic nie wydano. W 2009 roku ponownie udało się zebrać Magic Affair razem, dzięki lutowemu programowi Ultimative Chart Show na kanale RTL, gdzie wystąpili na żywo. Zapowiadało się na prawdziwy powrót, obok pierwszej wokalistki Francy pojawił się także AK Swift, ale w maju 2009 zmarł producent Mike Staab i wygląda na to, że o Magic Affair można zapomnieć.

Marina: w drugiej połowie lat .90 zapowiadało się na ciekawy debiut, artystka wydała kilka singli, w 1999 roku debiutancki album, później zniknęła. Trzykrotnie zaszła w ciążę, potwornie utyła i niemal pogrzebała swoją karierę (to kolejny dowód, że po prostu produkowanie dzieciaków to głupota – kobieta zaprzepaściła lata pracy i nauki, tańczyła od wieku 4 lat!). Wróciła w 2010 roku, ogłaszając, że zrzuciła 100 funtów (czyli jakieś 45 kg) i oferuje teraz w sieci program treningów wspomagający odchudzanie. A mogła być międzynarodową gwiazdą – cóż…

Mark’Oh: niemiecki DJ Marko Albrecht. Zaczął wydawać w 1994 roku, odnosząc sukces szczególnie za sprawą hitu Tears Don’t Lie. Działał dość aktywnie do 2004 roku (do singla Words), po czym przypuszczalnie stracił kontrakt w wytwórnią muzyczną i skupił się na graniu na żywo. Mimo tego w 2006 wydał Let It Out (Shout, Shout, Shout), w 2008 – cover I Don’t Like Mondays, jednak powodzenie wróciło dopiero za sprawą odświeżonej wersji nagrania United (kiedyś Marky Mark) w 2009 roku – teledysk grano na Eska TV. Kolejne nagranie w tym samym roku to cover nagrania Scatman, dedykowany zmarłemu artyście Scatman John w 10. rocznicę jego śmierci. 2010 rok przyniósł nowy image artysty, na 2011 rok szykuje się też nowy singiel: Party To The Rooftop.

Marky Mark: nie zanosiło się, że Mark Robert Michael Wahlberg odniesie sukces, był najmłodszym dzieckiem spośród 9. W młodości kradł i zajmował się handlem narkotykami. Szansa pojawiła się, gdy wraz z bratem (Donnie Wahlberg) trafił do boysbandu New Kids On the Block. Zanim zespół odniósł sukces – opuścił go (zastąpił go Joe McIntyre). Marky Mark nie zrezygnował jednak z branży muzycznej. Wraz z grupą tancerzy pod nazwą Marky Mark feat. the Funky Bunch wydał szereg singli, w tym Good Vibrations z Lolettą Holloway na wokalu (wspierał go wspomniany Donnie Wahlberg). W 1993 roku stworzył duet Prince Ital Joe feat. Marky Mark (towarzyszył mu nieżyjący już Joe Paquette – zginął w wypadku samochodowym w 2001 roku), co zaowocowało kolejną serią hitów (m.in. Happy People, który ocalał u mnie na VHS, nagrany z niemieckiej Vivy). W 1995 roku wznowił działalność solową, ale ostatecznie po 1997 roku skręcił w stronę kariery aktorskiej, porzucając branżę muzyczną.

Masterboy: trio, którego głównymi elementami są Tommy Schleh (znany później jako Klubbingman) i Enrico Zabler. Do tego dobierali różne wokalistki, przy czym fani najlepiej pamiętają okres Trixi Delgado. Zaczęli współpracować w 1989 roku. W 1993 roku dołączyła dni nich Trixi, która była z grupą w okresie największego boomu na ich przeboje. W 1996 roku zastąpiła ją Linda Rocco (od nagrania Mr Feeling, jedno z moich ulubionych w dyskografii Masterboy, zresztą Linda miała spore doświadczenie, była w chórkach m.in. Michaela Jacksona, Milli Vanilli i La Bouche). W 1999 roku ponownie nastąpiła zmiana wokalistki (Annabell K) i wydano Porque Te Vas. Po nagraniu I Like To Like It (Annabell świetnie prezentuje się na wideoklipie) i odświeżonej wersji Feel The Heat 2000, Annabell opuściła grupę. Wróciła Trixi, ale skończyło się tylko na jednym singlu i Masterboy zawiesił działalność (oficjalnie nigdy się nie rozwiązali). W 2006 roku pojawiła się nadzieja na nowe wydawnictwa, ale ostatecznie Trixi jako wokalistka wsparła Klubbingman’a, Enrico nie brał udziału w projekcie, mając w tym czasie inne zobowiązania. W listopadzie 2010 Masterboy dali o sobie znać, na 2011 rok w planach jest wydawnictwo z największymi przebojami oraz nowymi nagraniami, brak jednak szczegółów (jedynie skromne info ze strony Klubbingman’a). Na maj 2011 zaplanowano wydanie nowego singla Klubbingman’a z Trixi (Are U Ready) – czy Masterboy faktycznie wróci, czy ponownie Enrico nie dołączy i skończy się na duecie Klubbingman’a z Trixi? Linda Rocco została wokalistką grupy Fayoum Blue, kilka nagrań można znaleźć w sieci, ale to nie Eurodance. Annabell Kay skupiła się na działalności ogólno-rozrywkowej – występy, prezentacje, reklamy. Występuje razem z grupą Joe Whitney & Street LIVE – gatunek pop/rock. Tommy Schleh jest rezydentem znanego niemieckiego klubu Kinki Palace, ma także swoją audycję w stacji Sunshine Live.

Mauro Picotto: włoski DJ, który wsławił się w Europie nagraniami Iguana, Komodo (Save a Soul) i Proximus (1999 – 2000). Po 2002 roku skupił się na działalności producenckiej, wznawiając karierę w 2005 roku. Od tego czasu aktywnie wydaje, choć jego nagrania nie spotykają się z tak ciepłym przyjęciem jak kiedyś. Dodatkowo jest rezydentem klubu Privilege na Ibizie, gdzie można go spotkać w sezonie w każdą Środę, w bieżącym roku organizuje konkurs Alchemy Records Festival Contest.

MC Erik and Barbara: właściwie Erik Aresta i wokalistka Barbara Haščákova ze Słowacji. Odnieśli sukces w latach 1995 – 1997. Później Barbara zdecydowała się na karierę solową. Ostatnia jej płyta pochodzi z 2006 roku (Me & My Music) i jest utrzymana w kompletnie innym klimacie, niż dokonania z lat .90 (pop). W 2010 wyszła natomiast składanka przebojów MC Erik & Barbara w nowych wersjach.

Me & My: siostry Susan and Pernille Georgi. W początku lat .90 próbowały szczęścia w kwalifikacjach do Eurowizji (1991) jako SuPer Sisters, ale Pernille była zbyt młoda (15 lat) i uniemożliwiło to wzięcie udziału w konkursie. Przełomem był 1995 rok za sprawą singla Dub-I-Dub. Teledysk towarzyszący nagraniu był chętnie grany na niemieckiej Vivie. Kolejne nagrania: Baby Boy (grany w RMF FM) i Lion Eddie (także był na antenie RMF FM) okazały się być także sporymi przebojami, ale późniejsze dokonania już mniej. Siostry wróciły w 1999 roku z Let The Love Go On – mniej klubowym nagraniem, ale także sporym hitem. Ponownie jednak dalsze produkcje nie odniosły powodzenia, łącznie z La La Superstar w 2002 roku, po którym był planowany kolejny album, ale Pernille pobrała się, zaszła w ciążę i projekt stracił impet. W 2007 roku próbowały szczęścia w eliminacjach do Eurowizji, ale bez powodzenia. Później siostry były przez jakiś czas w sieci, w 2008 roku informowały, że pracują nad nowymi nagraniami, ale ostatnio zarówno ich konto na MySpace, jak i strona domowa zniknęły.

Milk Inc.: na scenie i w teledyskach widać głównie Regi Penxtena oraz Lindę Mertens, ale za projektem stoją także Ivo Donckers i Filip Vandueren. Pierwszą wokalistką była Ann Vervoort, ale opuściła zespół zanim jeszcze zaczął osiągać wielkie sukcesy, w 2000 roku. Nadal działają, w lutym br. wydali nowy singiel Fire.

Miss Jane: niewiele wiadomo o tym projekcie. W 2000 roku wydali dwa single, w tym It’s a Fine Day, który za sprawą remixu ATB stał się ogromnym hitem. Później wydano jeszcze Lalala i o Miss Jane nie było już słychać.

Mo-Do: choć znane są nagrania w języku niemieckim, co mogłoby wskazywać, że to niemiecki projekt muzyczny, to Mo-Do to tak naprawdę Włoch – Fabio Frittelli. Po wydaniu dwóch pierwszy, niemal kultowych singli Eins, Zwei, Polizei oraz Super Gut, kolejne Gema Tanzeni Sex Bump Twist z 1995 i 1996 roku nie odniosły takiego samego sukcesu. W efekcie Mo-Do zniknął. W 1999 pojawił się singiel Superdisco, ale przypuszczalnie bez wokalu Fabio, w 2001 wytwórnie płytowe, z którymi miał umowę – wycofały się z projektu. W 2003 roku wspomógł projekt Space 2999. Od tego czasu zniknął. Dopiero w 2010 pojawił się na koncercie I Love The 90’s, ale o jakichkolwiek nowych nagraniach Mo-Do póki co nic nie wiadomo.

Modern Talking: za sprawą You’re My Heart, You’re My Soul w 1984 duet składający się z Dietera Dohlena i Thomasa Andresa podbił parkiety w większości europejskich krajów (i nie tylko europejskich). Po zaledwie trzech latach współpracy z 1987 roku z uwagi na spór pomiędzy Bohlenem, a ówczesną żoną Andersa zespół się rozleciał. Bohlen skupił się na nowym projekcie Blue System, Anders na karierze solowej. W 1998 roku nieoczekiwanie się dogadali i działali wspólnie dłużej niż za pierwszym razem, bo aż do 2003 roku. W tym do 2001 współpracował z nimi raper Eric Singleton, unowocześniając ich nagrania (później zniknął z branży muzycznej). W 2003 roku Anders stwierdził, że Bohlen nie chce dzielić się sprawiedliwie kasą i sławą, a Bohlen podsumował Andersa w swojej książce (za którą został podany do sądu, musiał wyciąć wiele fragmentów, dodatkowo inny producent – Frank Farian, znany z Boney M, E-Rotic, czy No Mercy wydał kontr-książkę o Bohlenie). Anders wrócił do kariery solowej, którą kontynuuje z powodzeniem do dziś (dopiero co wydał w Rosji singiel Stay With Me wraz z teledyskiem kręconym w USA), a Bohlen udziela się medialnie, produkuje (m.in Mark Medlock) i… robi dzieci (kilka dni temu po raz piąty został ojcem). Oprócz nich pojawił się ktoś jeszcze – w 2003 po kolejnym rozpadzie Modern Talking pojawiła się grupa Systems in Blue. Byli to ludzie zaangażowani w pracę studyjną zarówno przy Modern Talking jak i Blue System, którzy uznali, że będą grać dalej, ponieważ w dużym stopniu to właśnie oni odpowiadali za sukces poprzednich grup. W 2007 zmarł ich wokalista Rolf Köhler, ale kontynuują pracę. Z uwagi na brak promocji nie przebijają się komercyjnie, ale faktycznie nagrywają w stylu utrzymanym do MT. Co więcej padło stwierdzenie, że nie trudno jest się domyśleć znikomego udziału Bohlena w sukces Modern Talking, ponieważ przy Blue System, mimo że został sam, nie śpiewał wysokim głosem, a jak wiadomo – nie robił tego też Anders. Nie można jednak Bohlenowi (nawet jeśli nie śpiewał lub śpiewał mało) odebrać tego, że jest autorem choćby You’re My Heart, You’re My Soul.

Molella: włoski producent, w Polsce raczej bardziej znany dzięki współpracy przy projekcie Gala, cały czas aktywnie działa, wydaje (m.in. Paradise z 2010 roku), jest też prezenterem we włoskiej stacji Radio M2o.

Mr. President: pierwotnie trio, w skład którego wchodzili: Lady Danii, T Seven i LayZee (wcześniej Lazy Dee). Przebili się w 1994 roku za sprawą nagrania Up’n Away. Po singlu Simbaleo z 1999 roku T Seven opuściła grupę, koncentrując się na karierze solowej (bez większych sukcesów, ale teledysk do Passion dało się zobaczyć w TV). Mr. President wrócili w 2003 roku singlem Love, Sex & Sunshine, a T Seven zastąpiła Myra. Niestety po kolejnym nagraniu Forever and One Day Myra opuściła grupę, zastąpiła ją Franzi. W 2005 roku wydano singiel Sweat (A La La La La Long), ale odniósł komercyjną porażkę. Od 2007 roku LayZee zaczął działać solowo, można go spotkać na Facebooku, w maju wyjdzie jego singiel I Want To… (The Club) z The PornJunkies. Mr. President jako zespół w 2009 wydał płytę z dotychczas niepublikowanymi nagraniami, ale za projektem nie stoi już nikt z dawnej ekipy, a jedynie management. Nawet na stronie domowej pojawiła się informacja, że występy LayZee nie mają żadnego związku z Mr. President (koniec 2009). T Seven obecnie działa w projekcie Judy & The Fish Town Cowboys (w grudniu 2010 zrobili cover nagrania How Much Is The Fish od Scootera w stylu country). Lady Danii podobno działa w Deutscher Tierschutzbund przygotowując podcasty.

Music Instructor: niemieckie trio, na które składają się Mike Michaels, Mark „MM” Dollar i Mark Tabak. Popularność przyniósł im w 1995 roku cover nagrania Hymn (oryginalnie Ultravox). Działali aktywnie do 2001 roku, ostatni ich większy przebój to Super Fly (Upper MC) z 2000 roku. Nie przestali działać, po 2001 roku skupili się bardziej na produkcji dla innych grup, m.in. znanych w Niemczech: Overground, Before Four i US5. Werócili w 2008 roku nagraniem Operator, później pojawiła się odświeżona wersja Electric City, a w 2009 roku Perfect Paganini. Od tego czasu znowu cicho o nich.

N-Trance: duet tworzony przez Dale Longworth’a i Kevina O’Toole’a. Towarzyszyła im zazwyczaj wokalistka Kelly Llorenna, jednak z przerwami – w 2002 oraz później w 2009 podejmowała próby zaistnienia solowego, w efekcie zastępowano ją – najpierw przez Gillian Tennant, a ostatnio przez Lynsey Jane Barrow. W Polsce można było usłyszeć Set Me Free, Electronic Pleasure (m.in. na RMF FM), Stayin’ Alive oraz Da Ya Think I’m Sexy z drugiej płyty. Później zrobiło się o nich ciszej, ale w 2002 powrócili za sprawą świetnego nagrania Forever i w 2003 Destiny. Singiel I’m In Heaven z Gillian z 2004 roku nie cieszył się już dużą popularnością, a kolejny wydano dopiero w 2009 roku – Nothing Lasts Forever (nagrany w 2006 roku). W 2010 roku wydano singiel Is This Love z Lynsey na wokalu i zapowiedziano płytę, ale dotychczas nic nie wydano. Natomiast N-Trance działa na koncertach i można ich spotkać na Facebooku, gdzie mają oficjalny profil i się nawet dość aktywnie udzielają 🙂

Nana: może to nie eurodance, raczej eurorap, ale z sentymentu wspomnę 😉 Nazywa się Nana Kwame Abrokwa, pochodzi z Ghany. Wybił się w latach 1996 – 1999 za sprawą gatunku określanego jako eurorap (m.in. Lonely, czy He’s Comin’). Za sprawą spadku popularności eurorapu na rzecz hip-hopu popadł w zapomnienie, nie wydaje już żadnych singli, ale zdołał nagrać trzy albumy, kolejno w 2004, 2008 i 2010 roku, ostatni sprzedawany przez jego stronę domową.

Natasha Hagen: po sukcesach Sweet La La Love i Que Sera w latach 2000 – 2001 wydała jeszcze kilka singli, i ostatecznie w 2003 roku zniknęła. Rok temu pojawiły się informacje, że pracuje nad swoją debiutancką płytą, której nigdy nie wydała. Płyta miałaby pojawić się w tym roku.

Neja: urocza włoszka Agnese Cacciola, można powiedzieć, że to tzw. „one-hit wonder”. W 1998 roku Restless zyskał znaczne uznanie w klubach w całej Europie, ale jego sukcesu nie powtórzyły kolejne nagrania. Po roku 2000 zwolniła tempo, ale nowe single pojawiły się m.in. w 2003 i 2005 roku. Za sprawą współpracy z producentem Benjaminem Braxstonem w 2007 wydała nagranie Catwalk – genialne i ze świetnym teledyskiem, ale niedocenione. W 2008 wydała dla odmiany płytę utrzymaną w klimatach jazzowych, czym rozczarowała fanów. W grudniu 2010 kolejna płyta 133 Sushi Club vol.2 dla odmiany kierowała się w stronę pop i muzyki latynoskiej.

No Mercy: latynoskie trio, którym opiekował się Frank Farian (także Boney M i E-Rotic). Działali aktywnie do 2000 roku, ostatni singiel, który udało mi się usłyszeć w radiu to Morena. Później o zespole zrobiło się cicho, w 2002 wydali jeszcze cover Don’t Let Me Be Misunderstood, bez większego powodzenia, ale… nadal istnieją. W 2007 wydali własnymi siłami album Day By Day, pozostając wiernymi pierwotnemu nurtowi, który prezentowali, pod koniec 2010 roku odświeżyli stronę internetową.

Noémi: projekt Manfreda Höltera i Thorstena Kipka z wokalistką Maria Stefania. Mimo udanych dwóch pierwszych singli In My Dreams i Y.O.U. kolejne dwa z końca 2002 i początku 2003 roku nie odniosły sukcesu, a dodatkowo przed publikacją albumu Red (w całości nagrany) wytwórnia JIVE/Zomba Records zrezygnowała z wydawania artystów dance. W efekcie Red nigdy nie został wydany, a ponieważ projekt się rozleciał – producenci nie są zainteresowani publikacją przygotowanych nagrań.

Novaspace: za projektem stoi producent Felix Gauder, wspierany wokalnie do 2006 roku przez Jessicę Böhrs, a od 2008 przez Jenny Marsala. Większość singli to covery nagrań innych artystów, głównie z lat .80, oprócz Paradies z 2003 roku. Jessica po odejściu z Novaspace skupiła się głównie na karierze aktorskiej (m.in. serial Sturm der Liebe w ARD lub Kreuzfahrt ins Glück z ZDF). Novaspace z nową wokalistką działają dalej, w marcu wydali singiel Don’t Look Back wraz z teledyskiem.

Odyssey: grupa składająca się z producentów Martina i Giorgio Koppehele wspieranych wokalnie przez Lisę Cash. Odnieśli pewien sukces w 1994 roku za sprawą singla Riding on a Train, późniejsze wydawnictwa nie były aż tak popularne. Wydali ostatni singiel w 1996 roku, później udało im się ukończyć drugi album, ostatecznie wydany w 1999 roku, po czym rozwiązali się.

Olive: trio, na które składali się: Tim Kellett, Robin Taylor-Firth (po pierwszej płycie opuścił grupę) i wokalistka Ruth-Ann Boyle. Zasłynęli z hitu You’re Not Alone, później coverowanego m.in. przez ATB. Po sukcesie pierwszej płyty Extra Virgin w 1996 roku usunęli się w cień, wracając z nową płytą Trickle w 2000 roku, po czym znowu zniknęli. Wg. nieoficjalnych informacji w 2011 jest szansa na nową płytę. Teledysk do You’re Not Alone można sporadycznie zobaczyć w TV do dziś (nawet częściej niż wersję ATB).

Opus III: w grupie rozpoczynała swoją muzyczną przygodę Kirsty Hawkshaw, będąca obecnie jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów w nagraniach trance. Współpracowała wtedy z trzema producentami: Kevinem Dobbsem, Ianem Munro i Nigelem Waltonem. Ich wersja It’s A Fine Day (1992) cieszyła się w Anglii ogromną popularnością i po dziś dzień wideoklip do tej wersji można spotkać jako klasyk w kanałach muzycznych. Kirsty była wtedy… łysa, wyglądała strasznie 😛 Z wiekiem zmądrzała na szczęście i teraz ma śliczne dłuższe włosy – jest brunetką, ale okazjonalnie farbuje się na blond. Co najważniejsze – nadal ma prześliczny głos!

Pandora: szwedzka wokalistka Anneli Magnusson. Nagrywa nieprzerwanie i wydaje single od 1993 roku. W 1999 na płycie No Regrets zamieściła nagranie On A Night Like This. Z powodu niejasnych układów z autorami prawa do tej piosenki otrzymała także grecka wokalistka Ana Vissi oraz… Kylie Minogue, która zrobiła z tego duży europejski hit. W 2007 wokalistka miała pecha – z jednej strony nagranie wykonywane przez grupę Scooch, jako reprezentanta Wielkiej Brytanii do Eurowizji było wg. niej plagiatem jej piosenki No Regrets (jednak BBC odrzuciło te zarzuty), z drugiej – okazało się, że w latach 2000 – 2001 nie uregulowała należności podatkowych w Szwecji, za co groziło jej nawet do 6 lat więzienia (ostatecznie sprawa ucichła, Pandora winiła byłego męża). W lutym br. Pandora wróciła z nowym singlem You Woke My Heart nagranym w towarzystwie producenta JS16. Z końcem marca w Finlandii ukazała się jej nowa płyta Head Up High.

Paradiso: zasłynęli singlem Bailando w 1996 roku (później odświeżonym przez Loonę). Powstali w 1993 roku w składzie Patrick Samoy, Luc Rigaux z wokalistką Marisą Isabel Garcia Asensio. Z Marisą współpracowali do połowy 1998 roku, później zastąpiła ją Sandra De Gregorio, od nagrania Damba Del Diablo, które odniosło nawet dość duży komercyjny sukces. W 2001 pojawiła się kolejna wokalistka – Alexandra, ale nagranie Vamos A La Discoteca przeszło bez echa. W 2003 wymieniono wszystkich członków grupy. Stali za nią od teraz producenci Peter Gillis i Jacques Bultinck z wokalistką Maria del Rio, ale singiel Luz De La Luna nie odniósł sukcesu. W 2005 zatrudniono kolejną wokalistkę Miguel Fernandez, ale nie wydano nic, a w 2008 w drodze castingu wybrano Shelby Diaz, która w 2009 nagrała z grupą nową wersję Bailando (Me Dices Adios), którą samodzielnie napisała (wydana ponownie w 2010 roku).

Passion Fruit: w 1999 grupa składająca się z trzech kobiet: Blade, Dawn i Pearl wraz z raperem MC Steve nagrali singiel The Rigga Ding Dong Song, który nieoczekiwanie stał się jednym z hitów wakacji 1999. Grupa na jesieni rozsypała się z powodu nieporozumień, ale wytwórnia natychmiast zebrała nowy skład: Nathaly van het Ende, Debby St. Maarten i Marię Serrano Serrano. Szybko nagrano album, z którego wydobyto jeszcze dwa hity: Wonderland i Sun Fun Baby (Looky Looky). Co ciekawe pamiętam, że kieleckie, nieistniejące już Radio TAK wydłubało jeszcze dwa nagrania: Hot Tongue Twister (Vamonos) i Passion Gang (Ladadi), nie pamiętam już, czy tylko zagrali to jednorazowo w ramach promocji płyty, czy wciągnęli to na listę przebojów, ale fakt zagrania jest bezsporny, bo to nagrałem na kasecie 😉 Zapowiadało się na fabrykę słonecznych hitów, ale wszystko przekreśliła katastrofa lotnicza w listopadzie 2001, w której zginęły Nathaly i Maria. Debby odniosła poważne obrażenia, jeszcze w 2006 roku odczuwała skutki tamtej tragedii. W tej samej katastrofie zginęła także Melanie Thornton (La Bouche). Debby planowała powrót w 2006 roku, gotowy był singiel Girls, ale nie został opublikowany.

Pharao: w 1993 roku producenci Alexander Hawking i DJ Stevie Steve powołali projekt do życia, angażując wokalistkę Kyro Pharao i rapera Deona Blue. W takiej konfiguracji wydali single I Show You Secrets i There Is A Star w 1994 roku oraz World of Magic na początku 1995 roku, wraz z albumem Pharao (1994). Zrobili sobie przerwę, wracając w 1997 roku z hitem Temple Of Love (mam klip 😀 ), ale już bez Deona Blue, którego zastąpił Eric Martin. Wydali jeszcze singiel Once Upon A Time (1997) i płytę The Return (1998), po czym zniknęli. Wiadomo, że w 2001 stracili kontrakt z wytwórnią płytową.

Prezioso & Marvin: włoski projekt, który zyskał popularność za sprawą hitu Tell Me Why z 1999 roku. Kolejnymi przebojami okazały się być: Let Me Stay, Voices, Rock The Discothek, Let’s Talk About A Man, In My Mind i We Rule The Danza, wydane pomiędzy 2000, a 2002 rokiem. Kolejne nagrania nie przebiły się w Europie, dopiero wydany w 2006 Survival oraz Touch Me (2007) pozwoliły przypomnieć sobie o nich. Później wydawali jeszcze kilka nagrań, w tym ostatni The Riddle z 2009 roku, od tego czasu cisza. Ich strona domowa jest nieaktualizowana od 2006 roku, a Giorgio Prezioso przypuszczalnie skupia się na pracy we włoskim radiu M2o.

Princessa: właściwie Mónica Capel Cruz. W Europie odniosła sukces za sprawą nagrania Snowflakes z 1998 roku, ale nagrywała już od 1993. Mimo odniesionego sukcesu jej kariera przystopowała, w 2005 roku miał pojawić się singiel All I Want, planowano album pod tym samym tytułem, ale w grudniu 2005 wydanie singla porzucono z nieznanych przyczyn. Nagrania można wysłuchać na MySpace artystki, gdzie sporadycznie się pojawia, zgodnie z informacjami tam zamieszczonymi aktualnie nie ma kontraktu z żadną wytwórnią.

Real McCoy: Historia grupy zaczęła się w 1989 roku. Wytwórnia ZYX potrzebowała innej wersji Pump Up The Jam (Technotronic). Na horyzoncie pojawili się: Jurgen Wind, Quickmix i O’Jay. Nagrali w ekspresowym tempie wersję rapową, O’Jay wymyślił nazwę M.C. SAR and The Real McCoy. Dostali zielone światło na kolejne nagranie – był to singiel It’s On You, z Patricią Peterson na wokalu. Odniósł sukces i wydawało się, że machina ruszy, ale następne numery nie chwyciły. Przełom nastąpił w 1993 roku. Do zespołu dołączyła Vanessa Mason i wydano Another Night. Do 1997 roku odnosili spore sukcesy, łącznie z One More Time. Nieco później okazało się, że album Space Invaders (z Another Night) w praktyce był zaśpiewany przez inną wokalistkę – Karin Kasar, której jednak nie zaangażowano i nie występowała, bo była za gruba. Nie przeszkodziło to jednak wykorzystać jej wokal i jak przyznał O’Jay później – w zasadzie jej nie zapłacić (dostała tylko skromne honorarium za sesję, nie ujęto jej w autorach albumu). W 1996 roku do zespołu dołączyła Lisa Cork, nieco później opuściła go Vanessa, zamiast której pojawiła się Lisa Styles. Ostatecznie ok. roku 2000 zespół się rozleciał, zastąpiono wszystkich członków. W nowy skład weszli: raper Jason i wokalistki Gaby i Ginger. Próbowano wydać singiel (Hey Now), ale okazał się porażką. Ostatecznie w 2006 roku O’Jay po wyczyszczeniu problemów prawnych zaczął działać sam jako Real McCoy, wydał odświeżoną wersję Another Night, kilka niepublikowanych nagrań (m.in. People Are Still Having Sex), towarzyszył także Ich Troje w Eurowizji w 2006 roku. W 2008 roku potwierdził umową z Sony działalność jako Real McCoy. W 2009 roku dobrał nowe wokalistki/tancerki: Debbie Butts i Gemmę Sampson, w planach były nowe nagrania (na występach prezentowano Two Hearts), ale póki co nic z tego nie wyszło. Ucichł też blog artysty.

Rednex: szwedzka grupa z pokręconą historią. W 1994 i 1995 roku wydali trzy single, które stały się przebojami: Cotton Eye Joe, Old Pop In An Oak i spokojniejszy Wish You Were Here. Kolejne dwa nagrania nie odniosły sukcesu i od 1995 roku grupa milczała. W 1997 roku bez wiedzy członków wytwórnia ZYX wypuściła kolejny singiel z albumu – także bez sukcesu. Wrócili w 1999 roku za sprawą The Way I Mate i później w 2000 roku The Spirit Of The Hawk, ale oryginalną wokalistkę Mary Joe zastąpiła Whippy, odszedł Ken Tacky. Kolejny singiel Hold Me For A While był także sukcesem (spokojniejszy), ale w 2001 roku Whippy opuściła grupę, zastąpiła ją Scarlet. W 2002 roku reszta zespołu odeszła w wyniku nieporozumień (BB Stiff, Bobby Sue and Billy Ray) i założyli The Original Members of Rednex, natomiast Mary Joe jako Annika próbowała sił solowo, później założyła Rednex Revival Band, czyli mamy już 3 Rednexy, mimo tego żaden nic nie wydał. W 2005 roku Mary Joe wróciła do grupy, tym razem w towarzystwie Daggera, Ace Ratclawa i Bonedustera Crocka (to oczywiście tylko pseudonimy, pojawili się oni jeszcze w czasach Scarlet). W okresie 2006 – 2008 wydawali single, ale nie przebili się do Europy (za to Mama, Take Me Home stał się hitem w Szwecji). W 2006 roku Scarlet założyła Rednex Tribute Band, udzielała się także wokalnie u niemieckiego DJ Jana Wayne’a. W 2007 roku Rednex wystawiono na portalu aukcyjnym eBay za marne 1 500 000 dolarów (zgodnie z informacjami – bo z projektu nie było żadnych zysków), ponownie zmieniono członków – obok Mary Joe, która oficjalnie do 2009 roku dostała zgodę na korzystanie z nazwy Rednex w zespole byli Maverick i Snake. W 2008 roku singiel Football Is Our Religion przygotowany na potrzeby Euro 2008 odniósł pewien sukces, m.in. w Niemczech. W styczniu 2009 skończyły się prawa Mary Joe do korzystania z marki Rednex i… ją wykopano razem z resztą grupy, zastępując przez Scarlet, Daggera i Ace Ratclawa (ktoś ogarnia to jeszcze? wcześniej ostatnich dwóch panów było z Mary Joe!?) W 2010 roku wydano singiel Devil’s On The Loose, ale nietypowo, bo do ściągnięcia na Pirate Bay z dodatkowym obszernym oświadczeniem, że nie ma sensu wydawać w wytwórniach płytowych, bo przyszłością jest ściąganie muzyki z netu i posiadanie dużej ilości fanów (poniekąd racja, ale chyba wyprzedzają swoją epokę – nie zarobią na reklamach jeszcze, za wcześnie na takie odważne deklaracje). W 2010 roku miał wyjść album Saturday Night Beaver, ale nie wyszedł, a dodatkowo Rednex ponownie jest na sprzedaż, teraz podrożał do 2 900 000 dolarów (powaliło ich). Właścicielami praw do Rednex jest Rednex AB należący z kolei do Örjana Öberga, Jana Ericssona i Ranisa Edenberga. Pytanie brzmi: co to za trójka? Oni chcą kasę za zespół, w którym nic nie robią, tylko zarejestrowali sobie nazwę? Sytuacja jest ogólnie dziwaczna… Dodatkowo Mary Joe wraz z Maverickiem i Snake’em próbowali działać dalej jako The Cotton Eye Joe Show (korzystali też, podobno bezprawnie, z domeny rednex.se, którą im odebrano w lutym 2010). Podjęto przeciwko nim, jak i organizatorom ich koncertów bliżej nieokreślone działania prawne. Tak to jest, gdy nad muzyką górę bierze pazerność…

Rimini Project: projekt producentów Silvio Lombardoniego i Alea Lindta. Zatrudniono dwie wokalistki występujące pod pseudonimami Sarah K. i Scandinavia oraz Sammy’ego B. (formalnie brat Sarah K.). Pierwsze single z lat 2000 – 2003 nie odniosły szczególnego sukcesu, mimo to wydano dwa albumy. Sukces przyniosło nagranie A Day In The Sun z 2004 roku (grane w RMF Maxxx ze sporym poślizgiem), ale zamiast pójść za ciosem zrobiło się cicho o Rimini Project. W 2008 roku wydali singiel The Plan, bez powodzenia.

Robert Miles: brzmi z angielska, ale to Włoch – Roberto Concina. Przebił się w 1996 nagraniem Children. Kolejne jego wydawnictwa nie cieszyły się już tak dużym powodzeniem, tym bardziej, że w 2001 roku przy trzecim albumie odszedł on od stylistyki, którą prezentował na początku, a dodatkowo pomiędzy 1998, a 2001 rokiem nie było o nim słychać. W efekcie po ostatnim singlu w 2002 roku nagrał jedną płytę (2004), bez singli i przepadł do ubiegłego roku, kiedy poinformował, że nowa pływa zostanie wydana w lutym 2011. Tak też się stało, a w maju premierę będzie mieć nowy singiel Miniature World.

Rollergirl: właściwie Nicole Saft. Będąc na wakacjach na Majorce spotkała producenta Alexa Christensena i w 1999 roku wydała singiel Dear Jessie, który dzięki pomocy jej dużych piersi ( 😀 ) i wsparciu Alexa stał się szybko hitem. Później sukces powtórzył Luv U More, kolejne dwa mniej, ale Superstar pod koniec 2000 roku znowu stał się hitem (ach te piersi na klipie! 😀 ) W 2002 roku pojawił się nowy singiel Geischa Dreams zapowiadający kolejny album (uwaga – duży dekolt na klipie! 😀 ), ale album się nie pojawił, za to pojawiło się dziecko i kariera Rollergirl się zakończyła. Jako ciekawostkę dodam, że widziałem Nicole kiedyś albo u Steffana Raaba albo u Eltona (takie show w niemieckiej TV), gdzie prezentowała niebywałą umiejętność. Tak jak faceci potrafią napinając mięśnie ruszać klatą, tak ona potrafiła ruszać swoimi dorodnymi piersiami, co zaprezentowała na żywo (ale oczywiście piersi miała zasłonięte).

Rozalla: autorka hitu Everybody’s Free, odgrzewanego później przez różnych DJ’ów chyba z milion razy (m.in. Kortezman, Aquagen, Global Deejays) oraz mniej znanego Are You Ready To Fly? (refren wykorzystał później Dune). Po sukcesach w pierwszej połowie lat .90 usunęła się nieco w cień, ale chętnie współpracowała z innymi artystami, pojawiały się także kompilacje jej hitów. W 2009 roku wydała nową płytę Brand New Version, ale bez singli, natomiast jej najświeższe medialne objawienie się, to duet z Abelem Ramosem (Where Is The Love).

Sabrina Salerno: znana głównie z hitu Boys z 1987 roku. Do 1989 roku jej kolejne nagrania spotykały się z umiarkowanym zainteresowaniem, ale ciężko powiedzieć, czy bardziej z powodu talentu, czy raczej niesfornego biustu, który na teledysku do Boys sprawiał jej pewne trudności w opanowaniu 😀 W 1991 roku próbowała wrócić, ale nowe nagrania nie odniosły sukcesu. Kolejna próba w 1994 roku także spełzła na niczym, w latach 1995 – 1996 artystka nagrała dwa albumy włoskojęzyczne. Później trochę koncertowała, udzielała się jako aktorka, a także prezenterka we włoskiej TV. W 2004 roku pojawiło się dziecko, mimo tego w 2005 wydano singiel – bez powodzenia. Na przełomie 2008 – 2009 roku pojawił się album z remiksami jej starszych hitów i nowymi nagraniami, promowany udanym coverem Erase & Rewind (wcześniej The Cardigans), któremu towarzyszył teledysk (uwaga na duży dekolt! 😀 ). W połowie 2010 roku wydano singiel Call Me, będący duetem z inną popularną w latach .80 artystką – Samanthą.

Sangwara: projekt, w który w latach 1996 – 1998 zaangażonani byli Gabry Ponte (później Eiffel 65) i M.T.J. Capuano. Wydali kilka singli będących dyskotekowymi wersjami nagrań innych artystów (m.in. Coolio, czy No Doubt). W 1998 grupa zakończyła działalność z powodu likwidacji wytwórni muzycznej Worldbus Records.

Sash!: trio składające się z Sashy Lappessena, Thomasa Lüdke i Ralfa Kappmeiera, ale w praktyce na teledyskach i na żywo pojawia się tylko Sasha. Działają od 1996 roku, ale przebili się w 1997 za sprawą Encore Une Fois. Ecuador (kolejny singiel) z Rodriguezem na wokalu był grany na RMF FM, także spory wakacyjny hit. Trio działało aktywnie do połowy 2000 roku. Po wydaniu With My Own Eyes (spokojniejsze nagranie) nastąpiła przerwa. Wrócili za sprawą hitu Ganbareh! w 2002 roku (powodzenie w Niemczech). Wydali jeszcze dwa single i w 2003 znowu zniknęli. Dopiero w 2008 za sprawą Raindrops (Encore Une Fois p. II) w duecue ze Stunt, Sahs! przypomnieli o sobie. Raindrops był dużym hitem w Wielkiej Brytanii. Sash! nie poszli za ciosem, znowu zrobiło się o nich cicho, do 2010 roku, gdy wyszedł nowy singiel All Is Love. Aktualnie Sash! aktywnie koncertuje, pod koniec marca miał wypadek wracając z wakacji w Austrii, ale na szczęście nic się nie stało.

Sasha: właściwie Sascha Schmitz. autor przeboju If You Believe z 1998 roku i I Feel Lonely (wydany rok później). Nie przerwał kariery, ale kolejne jego wydawnictwa odniosły jedynie lokalny sukces w Niemczech. Ostatni jego singiel to Wide Awake z 2009 roku (duet z artystką Maria Mena). Jego strona internetowa działa, ale jest pusta…

Savage: właściwie Roberto Zanetii. W latach 1983 – 1984 odbiósł sukces za sprawą singli Don’t Cry Tonight (później coverowany m.in. przez Gigi D’Agostino), Only You i Radio. Aktywnie działał do 1989 roku, po czym jego aktywność zmalała. W latach 1993 – 1994 wrócił za sprawą składanki z hitami, wydając dwa single, ale nie przebił się. Dopiero w 2009 roku wydał kolejne nagranie Twothousandnine. W okresie ciszy skupił się na działalności producenckiej, stał m.in. za pierwszymi sukcesami Ice MC, Corony i Alexii (jako Robyx). Pod koniec lat .90 z uwagi na szereg nieporozumień został niemal wyrzucony z branży muzycznej i przestał działać publicznie.

Scatman John: właściwie John Larkin. Pierwotnie muzyk jazzowy. W 1994 roku zaproponowano mu eksperyment, aby wykorzystać jego skatowanie w formie rapu. Nagranie Scatman (Ski-Ba-Bop-Ba-Dop-Bop) stało się dużym hitem i to nie tylko w Europie, ale i Japonii, gdzie Scatman John nagrał nawet specjalne dodatkowe piosenki w 1996 roku. Artysta nie zwalniał tempa, po sukcesach płyt Scatman’s World (1995) i Everybody Jam! (1996) rozpoczął nagrywanie trzeciego krążka. Udało się go ukończyć w 1999 roku, ale w grudniu tego roku John Larkin zmarł, walczył z rakiem płuc. Postępująca choroba uniemożliwiła mu przygotowanie teledysków do nagrań z trzeciej płyty. Odszedł w chwale, będąc niemal u szczytu popularności.

Scooter: H.P. Baxxter i Rick Jordan poznali się jeszcze w latach .80, tworząc grupę Celebrate The Nun. Nie odnieśli większego sukcesu, ale wydali kilka singli i dwa albumy. Przełom nastąpił w 1994 roku, kiedy pod nazwą Scooter wydali drugi singiel: Hyper Hyper. Stał się on ówczesnym klubowym hymnem, otwierając Niemcom drogę do kariery na estradzie. Od tego czasu każde kolejne nagranie cieszy się sporą popularnością, generalnie niemal wszystkie były promowane na antenie niemieckiej Vivy. Oprócz HP i Ricka Scooter ma trzeciego członka, ale ten „trzeci” zmieniał się kilkakrotnie. Na począrku był to Ferris, zamieniony w 1998 roku przez Axel Coon’a, w 2002 roku przez Jay Frog’a, a w 2006 roku przez Michaela Simona. Ostatni singiel Scootera to Stuck On Replay z 2010 roku, na kwiecień planowany jest kolejny – Friends Turbo. W 2008 roku skręcili bardziej w stronę nurtu jumpstyle, dzięki czemu zyskali ogromną popularność w Wielkiej Brytanii, gdzie akurat jumpstyle królował.

September: naprawdę nazywa się Petra Marklund, ale za projektem stoją także producenci: bracia Jonas i Niclas von der Burg oraz Anoo Bhagavan. Zaczęli tworzyć w 2003 roku, ale wcale nie odnieśli sukcesu z początku. Dopiero singiel Satellites z 2005 roku wybił projekt. Działali aktywnie do 2007 roku, później zrobili sobie przerwę. Wprawdzie w 2009 roku wydano Because I Love You oraz ponownie Until I Die z 2007 roku, ale dopiero końcówka 2010 roku przyniosła powrót za sprawą Resuscitate Me, później Me and My Microphone, a w lutym br. pojawiła się nowa płyta Love CPR.

S.E.X. Appeal: po odejściu z E-Rotic i sporze z producentami Lyane Leigh wraz z raperem Raz-ma-Tazem założyli nową grupę. Okazało się to dobrym pomysłem, bo już w 1997 roku zaliczyli hit Life Goes Up – Life Goes Down. Raz-ma-Taz opuścił grupę, został zastąpiony przez Gino Gilliana. Grupa działała aktywnie do 1999 roku, później przypomnieli o sobie w 2004 roku, ale na dobre wrócili w 2006 roku, od tego czasu regularnie coś wydawali, ostatnim singlem jest Gimme (Safer Sex) z 2009 roku, który promował ponowne wydanie pierwszej płyty Peeping Tom (co nastąpiło w kwietniu 2010). Do 2010 roku aktywnie koncertowali i zdjęcia z tych występów można znaleźć na stronie domowej Lyany, aktualnie mają wakacje 😉

Smile.DK: powstali w 1998 roku, pierwotnie jako duet: Nina Boquist i Veronica Larsson, ale Ninę podmieniła niedługo po powstaniu Malin. Wydały kilka nagrań w okresie 1998 – 2001, które później zebrały na składance wydanej w 2001 roku obok nowego albumu. Później zespół przystopował. Veronica (2004), a rok później Malin zrobiły sobie po dzieciaku i Smile.DK niemal przestały istnieć. Wróciły w 2008 roku singlem Doki Doki, a w zasadzie tylko Veronica, bo Malin zrezygnowała, zastąpiła ją Hanna Stockzell. Ostatni singiel to Koko Soko i pochodzi z 2010 roku z płyty Party Around The World. Dziewczyny skupiają się na karierze w Japonii, gdzie takie rzeczy nadal się sprzedają.

Snap!: wszystko zaczęło się jeszcze w 1989 roku za sprawą singla The Power. Za projektem stoją Benito Benites i John „Virgo” Garret III, którzy na przestrzeni lat współpracowali z wieloma wokalistkami i raperami pod marką Snap!. Na początku The Power wydano wraz z grupą Chill Rob G, ale z uwagi na problemy przy współpracy twarzami Snap! zostali ostatecznie raper Turbo B i wokalistka Penny Ford (w studio pracowała także Jackie Harris). W 1992 roku wydano kolejny album ze słynnym hitem Rhythm Is A Dancer, tym razem z wokalem Thea Austin. W 1993 wymieniono ją na Niki Harris, natomiast z powodu konfliktów (m.in. związanych z publikacją Rhythm Is A Dancer) grupę opuścił Turbo B. W 1996 roku wydano ostatni singiel Rame i Snap! zniknął na cztery lata. W 2000 roku wrócili i ponownie w składzie był Turbo B, tym razem z wokalistką Maxayn. Wydali singiel Gimme A Thrill, ale bez sukcesu, później głównie odświeżali w nowych wersjach swoje starsze hity. W 2005 roku producenci rozpoczęli nagrywanie nowego materiału, tym razem z raperem Loc i wokalistką Sarah J. Mimo tego jednocześnie Snap! występował w składzie Turbo B wraz z wokalistką Ouided Khachnaoui. Mimo przygotowania materiału na album (miał wyjść pod nazwą We Want Your Soul), nic się nie pokazało, jedynie w 2005 i 2006 roku wydano pojedyncze single (na wokalu Sarah Martin). W 2008 roku wyszedł kolejny i jak dotychczas ostatni singiel Jumping (Sarah Martin i Loc). W 2009 roku na występach jako Snap! pokazywali się Penny Ford i Benjamin Lowe. Obecnie aktywnie koncertują (profil na MySpace). Turbo B udziela się okazjonalnie jako artysta towarzyszący w różnych projektach.

Solid Base: za projektem stali producenci Mattias Eliasson i Jonas Eriksson wraz z wokalistką Isabelle Heitman i raperem Teo T. Zaczynali w 1994 roku, ale przełomem było nagranie Mirror Mirror wydane rok później. Działali aktywnie do 2002 roku, przy czym ostatni singiel, który się przebił to Sha La Long z 2000 roku. W 2004 roku wydali składankę największych przebojów i później przypuszczalnie się rozwiązali. Teo T dołączył w 2006 roku do grupy Reset.

Soundlovers: grupa składająca się z producentów: DJ’a Molella, Phila Jay’a i Roberto Santini’ego, wokalistki Nathalie Aarts i tancerza Germana Leguizamon’a. W 1996 roku singiel Run Away pozwolił im się wybić w Europie, ale na kolejny sukces musieli poczekać do 1999 roku – wtedy wydano Surrender. Następne nagrania ponownie były mniej udane aż do Flow w 2002 roku. Mimo jego powodzenia wydano jeszcze tylko składankę hitów (2003) i trzy single: We Wanna Party (2002), Hyperfolk (2003) i Shake Your Ass (2004). Po tym Nathalie zajęła się innymi projektami, m.in. wraz z Kim Lukas i Neją uczestniczyła w inicjatywie Girls Party, na krótko współpracowała z chórem gospel. W 2006 pojawiła się kolejna składanka hitów Soundlovers, w 2007 Nathalie wraz z Kim Lukas wydały singla Change The World, a pod koniec tego samego roku Soundlovers wrócili z singlem I’m Not Scared, utrzymanym w starym dobrze znanym stylu. Nieoczekiwanie przebił się on (grał go nawet RMF Maxxx w Polsce). W 2008 wydano więc kolejne nagranie My Body And Soul, ale już bez powodzenia. Od tego czasu o Soundlovers cisza, ale Nathalie jest m.in. na Facebooku.

Sqeezer: trio, na które pierwotnie składali się Yvonne Spath, Jim Reeves i tancerz Tee-Jay. Po wydaniu pierwszego singla Scandy Randy Yvonne została zastąpiona przez młodziutką i śliczną (wtedy) Lori Stern, pojawił się singiel Blue Jeans, który zaowocował prawdziwym boomem na zespół. W 1996 roku Tee-Jay opuścił grupę, zastąpił go Marc Theven, ale nie współpracował długo ze Sqeezerem. W 1997 roku popełnił samobójstwo, co niemal doprowadziło do rozpadu grupy, zaraz potem spadł kolejny cios – znaleziono list pożegnalny Marc’a, w którym obwiniał resztę grupy i management. Mimo tego po przerwie Sqeezer działał dalej. Na jesieni 1997 wydano singiel Tamagotchi, a w 1998 roku pojawiła się nowa płyta. W 1998 roku Lori opuściła grupę i powrócili dopiero w 2001 roku singlem Remember Summertime. Lori była ponownie w składzie, dołączyła Heidi Goldstein. Lori ostatecznie opuściła grupę w 2002 roku, zorganizowano casting emitowany na niemieckim kanale RTL 2, ale ostatecznie nic z tego nie wyszło. W 2004 roku do grupy dołączyła kolejna wokalistka Nicky (tym razem wybrana w castingu organizowany przez inny niemiecki kanał TV Pro 7). Po jednym singlu ponownie zniknęli. W 2006 roku wrócili z nowymi członkiniami: Andy i Sonjia, ale już w 2007 roku Sonjia została zastąpiona przez Darię. Wydano dwa single (napisane przez LayZee’a z Mr. President) – Anybody i High Heels, ale nie spotkały się z dużym powodzeniem. Do projektu dołączył niejaki Mirage, ale po 2009 roku przypuszczalnie grupa zawiesiła działalność (strona nie działa, Jim Reeves zniknął z My Space, nie ma od nich żadnych wieści).

Stella Getz: po wydaniu pierwszego albumu, który nawet nieco namieszał (m.in. utwór Friends, do którego mam wideoklip nagrany z niemieckiej Vivy na VHS) gdzieś przepadła.

Sylver: duet Silvy „Melody” De Bie z DJ’em Wout van Dessel’em. Zaczęli hitem Turn The Tide w 2000 roku. Przez cały czas aktywnie działają, a ich dyskografia zamyka się na singlu It’s My Life z 2010 roku. Obecnie aktywnie koncertują.

Systematic: projekt, którego historia sięga 1994 roku. Do 1996 roku wydali trzy single, wrócili w 1999 roku nagraniem Everyday, z wokalami przepuszczonymi przez vocoder, co w tych czasach było akurat popularne i dzięki temu nagranie stało się większym sukcesem. Mimo tego nie wydali nic więcej.

T-Spoon: zaczęli w 1993 roku, machiną napędową jest Prince Peration, który na przestrzeni lat dobierał różne składy wspierające projekt wokalnie i tanecznie na scenie. Działali aktywnie do 2004 roku, po czym wrócili z nowymi nagraniami w 2009 roku. Co ciekawe – w praktyce są obecnie trzy grupy T-Spoon. Pierwsza jako T-Spoon Reloaded obejmuje stary skład z Lindą Estelle i raperem Shamrockiem. Drugi T-Spoon, to bieżący skład pracujący nad nowymi nagraniami: Blondi & Raw Jawz. Oprócz tego podróżuje także T-Spoon Dj Squad – projekt o zacięciu bardziej klubowym, mniej scenicznym. Wszystkie trzy wersje T-Spoon jednak działają w zgodzie (a przynajmniej tak twierdzi producent). Ostatnie ich wydawnictwo to Club On Fire z listopada 2010.

Technotronic: znani z Pump Up The Jam z 1989 roku. Działali aktywnie do 2002 roku, ale w praktyce ostatnim większym sukcesem był singiem Move That Body z 1992 roku. Później obok nowych wydawnictw, publikowanych rzadziej, pojawiało się też sporo odświeżonych wersji wcześniej wydanych hitów. W 2009 roku pojawiła się informacja, że trwają prace nad nowym wydawnictwem z okazji dwudziestolecia grupy, ale dotychczas nic się nie ukazało, nie licząc odświeżonego Pump Up The Jam w 2010 roku. Za to zgodnie z ich kontem na My Space – obecnie występują na żywo.

The Free: objawienie lat 1994 – 1996. Za projektem stali Felix producenci J. Gauder i Olaf Roberto Bossi wraz z wokalistą Charlesem Simmonsem i wokalistką – najpierw Iris Trevisan, a po jej odejściu z przyczyn zdrowotnych w 1995 roku – Aylą J. Wydali łącznie 5 singli (w tym mój ulubiony od nich Loveletter From Space) i album Crazy World. W planach było kolejne nagranie, ale nie zostało wydane, a niedługo później skończył się kontrakt z wytwórnią płytową i nie został przedłużony. Członkowie rozeszli się i zgodnie z informacjami z 2003 roku, których dostarczył Charles (były wokalista) nie ma szans na powrót. Ayja wyszła za mąż i wyprowadziła się do USA, Felix odnosi sukcesy z projektem Novaspace, Charles pisze teksty, działa solowo.

The Underdog Project: trio składające się z Stevena Browarzcyka (ex Fun Factory), Toni’ego Cottury (ex Fun Factory) i Sahina Moshiriana. W 2000 roku zaliczyli przebój Summer Jam, później wielokrotnie odświeżany. Kolejne single nie odnosiły sukcesu do 2004 roku, gdy wydali Remember – przebił się. Kolejne produkcje nie osiągnęły popularności i od 2007 roku po wydaniu singla Miami zniknęli.

Toy-Box: wybili się w 1998 roku nagraniem Tarzan & Jane oraz w 1999 roku Sailor Song. Działali aktywnie do 2001 roku, wydając drugą płytę Toy Ride wraz z ostatnim singlem Superstar. Później drogi duńskiego duetu składającego się z Anili Mirza i Amira El Falaki rozeszły się. Anila, już jako Aneela w 2006 roku pojawiła się w nagraniu Chori Chori w duecie z Arashem.

Twenty 4 Seven: grupa powstała z inicjatywy Ruuda Van Rijena w 1989 roku. Pierwotnie w projekt zaangażował rapera MC Fixx it, później pojawiła się wokalistka Nance Coolen. W 1990 roku MC Fixx it został zastąpiony przez Captaina Hollywooda, ale pod koniec 1991 roku z powodu nieporozumienia z producentem – opuścił grupę, rozpoczynając karierę na własną rękę (jak się okazało – w tym momencie dość udaną). Mimo udanego nagrania I Can’t Stand It z 1989 roku nie udało się utrzymać popularności i wydawało się, że grupa się rozwiąże. Nancy podjęła nawet pracę w supermarkecie. Mimo tego Ruud wznowił projekt, poprosił Nancy o pomoc, a ona zaproponowała nowego rapera o pseudonimie Stay-C. Pierwszy singiel był nieudany, ale już Slave To The Music z 1993 roku stał się przebojem. Prywatnie lubię Take Me Away z 1994 roku, mam to na VHS 😀 Kolejny zgrzyt pojawił się w 1996 roku – Nancy zaczęła karierę solową, wydawało się, że Stay-C także, ostatecznie jednak Twenty 4 Seven zorganizowało nową wokalistkę – Stellę, a Stay-C kontynuował współpracę. W 1997 roku Stella opuściła grupę, mimo tego Twenty 4 Seven działali dalej do 2000 roku. Wrócili w 2007, ale z wokalistką Elle, bez rapera Stay-C. Pojawiło się nagranie Like Flames, w którym Elle… była bez górnej części ubrania (mam ten klip 😀 cycusie 😀 ). Elle nie kontynuowała współpracy i projekt znowu przepadł. W 2010 roku Ruud dobrał dwie nowe wokalistki: Li-Ann i Miss Cherry, przy czym druga z nich jeszcze na jesieni opuściła grupę. Wrócił natomiast Stay-C i rozpoczęto prace nad nowymi nagraniami, których publikacja jest planowana na bieżący rok. Póki co w 2010 roky wydano odświeżoną wersję hitu Slave To The Music.

U96: za projektem stoi Alex Christensen. Pod nazwą U96 działał aktywnie w latach 1991 – 1998, od 1997 współpracował z wokalistką Dea Li. Po 1998 roku projekt przystopował, Alex skupił się na pracy jako producent, promując m.in. Rollergirl i ATC. W 2003 roku wydał singiel We Call It Love, w 2007 wrócił singlem Vorbei, ale już nie dyskotekowym, podobnie jak Put On The Red Light z raperem Das Bo. W 2007 roku wydał album Out Of Wilhelmsburg.

Unique II: za projektem stali Erwin Geppner i Werner Freistätter. Na początku (1992) twarzami projektu byli: Sandy Cooper i raper Def-Tone, ale szybko opuścili grupę. Zastąpili ich Jade Davies i raper B-Nice i to w tym składzie w 1996 roku zaliczyli hit Break My Stride, a później Do What You Please. W 1997 roku B-Nice opuścił grupę i Unique II zwolniło. Wrócili z nową wokalistką i raperem w 2000 roku (pochodzącą z Manili Sheilą Fernandez i Christianem Troy’em). Zaprezentowali singiel Forever, zmiksowany m.in. przez grupę Eiffel 65, ale nie odnosili już aż tak dużych sukcesów jak w drugiej połowie lat .90. W 2003 roku grupa się rozpadła.

Urban Cookie Collective: egzotyczny brytyjski projekt działający aktywnie pomiędzy 1992, a 1996 rokiem. Największe sukcesy to nagrania z 1993 roku: The Key, The Secret i Feels Like Heaven. Późniejsze wydawnictwa nie cieszyły się popularnością. Próbowali wrócić w 1998 roku (Ain’t It A Shame) i później w 2000 (Mercedez Benz + składanka największych hitów), ale bez powodzenia. W 2010 wyszła odświeżona wersja The Key, The Secret. Producentem UCC był Rohan Heath, a występowali Diane Charlemagne, Simon Bertall i Peter Samson.

Vengaboys: producenci Danski i Delmundo na jednej z imprez spotkali Kim Sasabone, Roya Olivero-Den Burger’a, Denise Van Rijswijk i Robina Porsa. Postanowili połączyć siły i rozpoczęli współpracować w 1997 roku. Pierwsze dwa single nie odniosły dużego sukcesu, ale wydany w marcu Up & Down był prawdziwą bombą, ekspresowo zdobywając kolejne rynki europejskie (w Polsce Hop Bęc na RMF FM). Kolejne single do 1999 roku były przebojami. W 2000 roku Robin zrezygnował, zastąpił go Yorick. Singiel Shala Lala z 2000 roku potwierdził ich status na rynku, ale po singlu Forever As One z 2001 grupa się rozsypała. Denise w 2005 roku urodziła dziecko. Grupa zebrała się wspólnie w 2006 roku na jednym występie, zamiast Roya pojawił się Donny. W 2008 roku grupa ponownie się zebrała na małe tournee po Wielkiej Brytanii, jednak bez nowych nagrań. Dopiero 2010 roku przyniósł powrót na scenę za sprawą singla Rocket To Uranus (teledysk był także w 3D). Obecnie skład jest zbliżony do oryginalnego, tj. Kim, Denise, Donny (zamiast Roya) i Robin. Obecnie bardzo aktywnie koncertują.

Whigfield: właściwie Sannie Charlotte Carlson. W 1994 roku za sprawą Another Day i później Saturday Night stała się rozpoznawalną ikoną muzyki dyskotekowej lat .90. Ostatni większy sukces to Sexy Eyes z 1996 roku. Później Whigfield nadal wydawała, ale już bez takiego powodzenia, aczkolwiek Was A Time w 2004 roku odniósł pewien komercyjny sukces. Mimo tego Sannie po 2004 roku zniknęła, w tym czasie napisała m.in. Rocket In The Sky dla Benassi Bros. Dopero w 2008 roku wydała nagranie Right In The Night, będące coverem singla Jam & Spoon i jednocześnie projektem ku pamięci nieżyjącego Marka Spoona. Pod koniec 2009 roku pojawiło się nagranie No Doubt, a dyskografię Whigfield zamyka duet z Oral Tunerz (To Feel Alive) ze stycznia 2011. W planach nowa płyta.

X-Perience: trio pierwotnie składające się z Claudii Uhle, Mathiasa Uhle i Alexa Kaiser. Przebili się trzema singlami: A Neverending Dream (1996), Magic Fields (1997, mój ulubiony) i I Don’t Care (1997). W 2000 roku spokojniejszy Island of Dreams odniósł pewien sukces. Zespół pracował dalej, ale w 2004 Claudia ruszyła z osobnym projektem Angelzoom, co doprowadziło w 2008 roku do jej odejścia. Zastąpiła ją Manja Wagner. Zanim to nastąpiło jeszcze jeden singiel – Personal Heaven (także spokojny) z Midge Ure (ex Ultravox) z 2006 roku stał się większym przebojem. Po zmianie wokalistki ruszyły prace nad nowymi nagraniami, której efekty można było zobaczyć w końcu 2010 roku na Facebooku grupy.

Young Deenay: artystka z Mali, która zasłynęła w 1997 roku przebojem Walk on By. Okazało się, że była one tzw. „one-hit wonder”. Nie wydała albumu, po singlu przepadła.

Zhi-Vago: krótki projekt, za którym w latach 1996 – 1997 stali Claudio Mangione (później solowo) i Gottfried Engels (m.in. Bellini). Przy trzecim singlu dołączyła do nich Eliz Yavuz, jednak po nim wydano jeszcze tylko jeden (Teardrops From Heaven) i Eliz opuściła grupę. Drogi artystów się rozeszły. Jedynie w 2002 roku wydano odświeżoną wersję drugiego singla Celebrate The Love. Jako ciekawostkę można odnotować, że pierwszy singiel With Or Wothout You był coverem nagrania U2. Grupa U2 nie zgodziła się jednak na publikację, uznając, że ten utwór nie powinien mieć wersji dyskotekowej.

Oczywiście lista zapewne ma braki – ciężko wyliczyć wszystkich, którzy działali w tamtych latach, wybrałem tych, których sobie przypomniałem, zbierając informacje na bazie The Eurodance Encyclopedia, uzupełniając własnymi wspomnieniami, informacjami z Wikipedii, Facebooka i stron domowych artystów. Mam nadzieję, że ktoś sobie może wspomni tamte czasy 😉 Przepraszam za ew. błędy 😉 Długi tekst – mogło mi się coś poprzestawiać 😉 Ująłem w tekście nie tylko gwiazdki lat .90, ale i kilka projektów z lat .80 i bardziej współczesnych. Taka praca przeglądowa. Jak widać wiele z grup i wykonawców z tamtych czasów albo przepadła, albo odcina kupony ze starych osiągnięć. Mało kto nagrywa na bieżąco, a jak ktoś to już robi, to raczej nie spotyka się z uznaniem. Można to uznać za przestrogę dla obecnych gwiazd, choć trzeba też przyznać, że zmieniły się czasy i numery, które mogły przejść w latach .90, teraz nie przejdą. W obecnie wydające gwiazdy pop pakowane są dużo większe pieniądze na promocję. Jednocześnie mniejsze projekty nie mają już szans na przebicie się jak kiedyś, gdy nagle pojawiała się grupa znikąd i wyskakiwała z przebojem podchwytywanym przez kanały muzyczne. Inna odmiana to powszechność Internetu. W latach .90 nie było takiego wachlarza informacji na temat działań artystów, nie było też takiego kanału promocji. Internet jednak trochę też pomaga, bo wielu z wykonawców z tamtych czasów zaprzyjaźniło się z Facebookiem, czy My Space – pojawili się, informują co tam u nich, chwalą się produkcjami. To fajnie, że są teraz bliżej – na wyciągnięcie ręki/klik myszką 😉 Miło jest powspominać wspólnie 😉

Zmieniły się czasy… Czy na lepsze? Chyba nie bardzo, ale idę o zakład, że za 10 lat będziemy je także wspominać z łezką w oku. Oczywiście nie każdy musiał lubić eurodance, w latach .90 działo się też dużo innych dobrych rzeczy. Ja wychodzę z założenia, że szanować trzeba każdą muzykę, nawet jeśli nie przepada się za nią.

39 przemyśleń na temat “Co się stało z gwiazdami Eurodance lat .90?

  1. DJ BoBo w dniu 25.11.2011 wyda nowy album na 20-lecie swojej kariery. Do tego Volare to nie nowy singiel a piosenka nagrana na potrzeby RTL Chartshow, który wyemitowano bodaj 11 marca br. Poza tym genialny tekst;) Lata 90-te już nie wrócą, a szkoda. Tamta muzyka do dziś budzi we mnie pozytywne emocje:)

  2. Dzięki wielkie za tego bloga, lata 90. i muza z tamtego czasu to jest coś wspaniałego, bardzo dobrze wspominam tamte lata, lata szczenięcej beztroski. Squeezer – Blue Jeans, Garcia – Bamboleo, Ace of Base – Beautlful life, Ann Lee – Two times, czy Fun Factory – I wanna be with u, to tylko kilka spośród wielu hitów, które zapadły mi w pamięć. Zawsze kiedy je słyszę, cofam się w przeszłość, sięgam myślami głęboko w tył, kiedy to lato pachniało gorącym powietrzem, lodami na patyku i radiem w oknie grającym na cały regulator 🙂 Dzisiejsza muzyka jak dla mnie to badziewie, wszystko robione na jedno kopyto, bez gołej du*y tez nic nie przejdzie. Zostanie ona zapomniana w przeciągu kilku lat, a eurodance, muzyka którą kochamy zostanie z nami do końca (przynajmniej ze mną 🙂 Szkoda tylko, że czasy te już nigdy nie powrócą, ale mamy chociaż ich cząstkę na youtube ;p

  3. Macie ochotę na podróż muzyczną do lat 90-tych to w tym wypadku serdecznie zapraszam na nasze imprezy które wspominają popkulturę tego okresu. Jako agencja muzyczna Beatmania organizujemy imprezy które nazwaliśmy Kochamy lata 90-te i z tej okazji serdecznie zapraszamy do Poznania na tego typu eventy gdzie wspominamy największe przeboje z lat 90-tych. Więcej informacji na naszej stronie o tej samej nazwie. Do zobaczenia już 5.11.2011 r w Klubie Buena Vista w Poznaniu

  4. Tak w sumie to tez serdecznie chciałem podziękować za to co tu napisałeś, kawał dobrej roboty. Miałbym prośbę, czy była by możliwość bym mógł skorzystać z Twoich wpisów i wstawić na swojej stronie na facebooku która jest poświęcona w całości latom 90-tym…. mogę oczywiście poinformować że źródło to Ty i Twoja ciężka praca.

  5. Jasne, nie ma problemu, aczkolwiek miej na uwadze, że to stan na marzec 2011 😉 Choć lata .90 dawno minęły, to część artystów stale działa. W kilku miejscach być może coś się pozmieniało od czasu pisania 😉

    Przykładowo Mark’Oh wydał zapowiadany singiel Party To The Rooftop – teledysk jest na YouTube. Na 2012 planowana jest nowa płyta i tym razem powinno mu się udać. Po wydaniu singli United i Scatman miał być krążek The Past, The Present, The Future, ale Mark’Oh miał problem ze swoją wytwórnią i ostatecznie rozstał się z nią. Teraz działa przez wytwórnię my 4T5 music. Wspomniany singiel brzmi bardzo fajnie – taka symbioza dobrego sprawdzonego stylu Marko z nowymi trendami 😉

    http://www.youtube.com/watch?v=M2ZsBA2QxZ8

  6. Jest mi bardzo miło… a może byś chciał wesprzeć moje działania na Twoim blogu:) zapraszam na naszą stronę http://www.kochamylata90te.pl każda pomoc jest mile widziana. No i oczywiście zapraszam do Poznania no chyba że masz gdzieś jakąś miejscówkę gdzieś skąd pochodzisz i można by taką imprezę zrobić, może cos polecisz???

  7. Jeśli kiedyś trafi się okazja – zajrzę do Poznania z pewnością. Tu na miejscu w Krakowie zapewne jakieś miejscówki by się znalazły, ale wypadłem z obiegu imprezowania (z wielu względów) i już nie interesuję się tym tak jak kiedyś – praca, brak czasu.

    Stąd ten wpis o dawnych czasach – gdy jeszcze byłem w temacie. Tak wspominkowo 😉

    Na Waszą stronę z pewnością będę zaglądać i podglądać co tam ciekawego w temacie lat .90 i imprez 😉 Dzięki za namiar 😉

  8. Witam ponownie. Mam pytanie czy posiadasz również informację na temat naszego rodzimego rynku muzycznego z lat 90-tych???? Czy się orientujesz jak wyglądają reaktywacje polskich grup typu Jamerose, Afterlife, United????

  9. Generalnie w latach .90 nie interesowałem się zbytnio polskim rynkiem, ponieważ w zalewie bardzo tandetnych wykonawców disco polo, wykonawcy znajdujący się nieco wyżej, tworzący coś, co bardziej można by określić mianem polskiego dance’u – po prostu się gubili, nie przebijali się.

    Poziom muzyki i tekstów disco polo tak bardzo mnie raził, że z polskim rynkiem w latach .90 dałem sobie spokój.

    Kiedyś tylko zerknąłem w kwestii United, jako że kojarzę ich nagranie „Naprawdę Nie Wiem” – ich strona internetowa działa i wynika z niej, że jeszcze przynajmniej w 2006 roku koncertowali, z czego wnoszę, że wbrew temu, co pisze na Wikipedii – w 2001 roku się nie rozwiązali i nie wydaje mi się, żeby kiedykolwiek się rozwiązywali, bardziej podejrzewam, że zawiesili koncertowanie z uwagi na brak ciśnienia na taką muzykę na rynku. Telefon jest, można próbować dzwonić 😉

  10. Rzuciłem okiem na pozostałe dwa: Afterlife raczej nadal istnieje – teraz jako Afterlife 07, newsy na ich stronie w sieci są z marca 2011, powinni być osiągalni. Jamrose – oni się naprawdę rozlecieli i to bardzo dawno temu.

  11. Jesli chodzi o United to chyba Landing of the moon był najbardziej eurodance i nie odstaje od reszty gwiazd zagranicznych, naprawde super kawałek. A i tak na szybko co mi sie przypomniało to ze Daisy Dee wystąpiła w U96 Love Religion, no i zabrakło wspomnienia o Ice MC…

  12. Tu na końcu przed komentarzem jest nie prawda że szanować trzeba każdą muzykę, nawet jeśli nie przepada się za nią to nie prawda ja cały czas tylko słucham Italo disco lat 80’s ;Eurodance 90’s bo to były to najlepsze rytmy,melodie lubię remixy przez eurodacer lub Dj neffi czyli w nowych wersjach lub aranżacjach i na tej muzyce się trzymam aż do mojej śmierci.Pozdrawiam.I słuchajcie muzykę lat 90 eurodance lub nie znanych wykonawców w tych czasach.

  13. uwielbiam muzykę eurodance a najbardziej grupę real mccoy szkoda ze jest o nich cicho mieli świetne piosenki

  14. Witaj Danielu. Mam prośbę do Ciebie. Właśnie jestem na etapie organizowania występu polskiej grupy United w Poznaniu. Czy byłbyś wstanie mnie wesprzeć w działaniach promocyjnych???? Podeślę Tobie na maila i może udało by Ci się mnie wesprzeć????

  15. Brakuje takiej muzyki dlatego cieszą takie publikacje .Warto powrócić do tamtych czasów i powspominać,pozdrawiam

  16. Sebastiaan Molijn i Eelke Kalberg z Alice Deejay to teraz 2/3 Dash Berlin

    Barthezz – Bart Claessen – znowu zaczyna być modny na eventach

    Dzięki za bloga, czytałem i słuchałem jednoczenie na YT przypominając sobie stare lata.

  17. wsjo ok-ale komentarze typu,że ktoś ‚produkuje dzieci niepotrzebnie i tyje przez to’ są nie na miejscu..

  18. Super Artykuł który nas zainspirował do organizacji 90` Festival.
    2014 Lipca Bielsko-Biała Dębowiec.Fesival bedzie cykliczny rok roczie.

    Line up potwierdzony..

    DR.ALBAN,2 BROTHERS ON THE 4FLOOR,ALEXIA,MR.PRESIDENT,VENGABOYS,FUN FACTORY,support DJ QUICKSILVER

    Zapraszamy do polubienia i odwiedzenia nas po raz pierwszy w Polsce kilka gwiazd na jednej scenie.

    Bilety na 90festival.pl oraz ticketpro od 15 Marca..

  19. Bardzo miło, że ktoś postarał się o tak staranny opis tych „sentymentów” 🙂
    W „polskim internecie” Eurodance prawie nie istnieje (wszystko sprowadza się do Disco Polo), natomiast szkoda, że pominął Pan Solinę i First Base, za całą resztę serdecznie dziękuję.

  20. Witam. Young Deenay wcale nie przepadła po wydaniu singla Walk On By w 1998 roku wydała album Birth w Polskich stacjach radiowych oprócz Walk On By często grany był też drugi singiel z tego albumu Wannabe Your Lover, W obu utworach gościnnie występuje Sasha Schmitz.

  21. SIEMA ALL.
    JAK MA NA IMIE I NAZWISKO MŁODA ATRAKCYJNA PIOSENKARKA CO JEST PODOBA WYGLĄDEM DO NATASHY THOMAS ??? – [Z TEGO CO WIEM – TO ŚPIEWA TELEDYSK I PIOSENKE O TYTULE : SATELLITE – I Z TEGO CO WIEM TO TA PIOSENKARKA TO JEST MŁODA I ATRAKCYJNA I POCHODZI ZE SZWECJI I JEST WYGLĄDEM PODOBNA DO NATASHY THOMAS] <<< !!!
    PROSZE O ODPOWIEDŹ NA MOJE POWYŻSZE PYTANIE !!!
    TA OSOBA PISAŁA POWYŻSZY KOMENTARZ : https://www.facebook.com/jakub.jasek.773 !!!

  22. Aktualizacja. Odnośnie grupy Sqeezer. Wokalista Jim Reeves nie żyje. 1. 02. 2016 r. jego zwłoki znaleziono w jednym z berlińskich hosteli. Sekcja zwłok ustaliła iż zgon nastąpił w wyniku ciężkiego uszkodzenia ciała i urazu czaszki. Sprawcy pobicia nieznani.

    1. Zabójcy Jima Reevesa są już znani. To dwóch polskich robotników, którzy nocowali w tym samym hostelu co on. Ponoć zabójstwo z powodu homofobii. Bardzo przykra sprawa.

  23. Jest rok 2017, ja mając 19 lat słucham takiej muzyki i niekiedy brakuje jej w naszych radiach. Szkoda, że niektórym wokalistom udało się tylko wypromować na 1 czy 2 piosenkach. Mam cały czas nadzieję że każdy z nich jeszcze (kiedyś, niedługo) da o sobie znać;)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *